مقاله بررسي سلامت عمومي دانشجويان پزشکي دانشگاه علوم پزشکي ارتش در سال ۱۳۸۸ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشكي ارتش جمهوري اسلامي ايران (annals of military and health sciences research) از صفحه ۴۹ تا ۵۵ منتشر شده است.
نام: بررسي سلامت عمومي دانشجويان پزشکي دانشگاه علوم پزشکي ارتش در سال ۱۳۸۸
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پرسشنامه سلامت عمومي (GHQ-28)
مقاله دانشجوي پزشکي
مقاله اختلالات رواني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نريماني احمد
جناب آقای / سرکار خانم: اكبرزاده مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: حمزه محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: دانشجويان رشته هاي علوم پزشکي جزو گروه هاي پرخطر از نظر ابتلا به اختلالات رواني محسوب ميشوند. مطالعه حاضر با هدف بررسي سلامت عمومي دانشجويان پزشکي دانشگاه علوم پزشکي ارتش انجام شده است.
مواد و روشها: در اين مطالعه مقطعي – تحليلي، ۵۲ دانشجو از بين دانشجويان پزشکي دانشگاه علوم پزشکي ارتش به شيوه تصادفي طبقه بندي شده انتخاب گرديدند. براي بررسي سلامت عمومي دانشجويان، از پرسش نامه سلامت عمومي (GHQ-28) استفاده گرديد. پس از ورود داده به نرم افزار SPSS ويرايش ۱۷ و استفاده از روش ليکرت در نمره گذاري گزينه هاي پرسش نامه و نقطه برش ۲۳، به تحليل داده با استفاده از آزمونT- تک نمونه اي، آزمون One sample K-S، آزمون -Tدو نمونه مستقل، آزمون Levene پرداختيم.
يافته ها: ميانگين نمره سلامت عمومي دانشجويان پزشکي، ۱۲٫۱۶±۴۷٫۴۸ است. با توجه به P-value حاصل از آزمون(P=0.77) One Sample K-S نمرات سلامت عمومي دانشجويان در سطح معنيداري ۰٫۰۵ نرمال بوده و P-value حاصل از آزمون -Tتک نمونه اي با نقطه برش ۰٫۰۰۲۳ بوده است. لذا ميتوان نتيجه گرفت که ميانگين نمره سلامت عمومي دانشجويان، بيشتر از عدد ۲۳ بوده و اين نشاندهنده وجود اختلال در سلامت عمومي دانشجويان است. همچنين P-value آزمون Levene برابر ۰٫۰۴ بوده و نشان از برابري واريانس نمره سلامت عمومي دانشجويان سالهاي اول و دوم دارد. همچنين، P-value آزمون -Tدو نمونه مستقل برابر ۰٫۵۷ بوده و ميتوان نتيجه گرفت که اختلاف معنيداري بين سلامت عمومي دانشجويان سالهاي اول و دوم وجود ندارد. همچنين همين نتايج براي ساير مقياس هاي سلامت عمومي (سلامت جسمي، افسردگي، اضطراب و کارکردهاي اجتماعي) در بين دانشجويان سالهاي اول و دوم برقرار بوده است (p>0.05).
نتيجه گيري: با توجه به بيان شيوع اضطراب و افسردگي در دانشجويان سالهاي آخر پزشکي در مقالات ديگر و تاييد وجود اختلال سلامت عمومي در جامعه مورد مطالعه ما، اينگونه به نظر ميرسد که بسياري از دانشجويان پزشکي در مقاطع مختلف تحصيلي از اختلال در سلامت عمومي و رواني رنج ميبرند که بايد از همان سالهاي ابتدايي تحصيل، با ارائه مشاوره هاي مختلف، جلوي بروز اين اختلالات را گرفت.