مقاله بررسي شيوع کمبود ريزمغذي هاي آهن، روي و مس سرم در مناطق شهري و روستايي شهرستان تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشكي ارتش جمهوري اسلامي ايران (annals of military and health sciences research) از صفحه ۲۰ تا ۲۷ منتشر شده است.
نام: بررسي شيوع کمبود ريزمغذي هاي آهن، روي و مس سرم در مناطق شهري و روستايي شهرستان تهران
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آهن
مقاله روي
مقاله مس
مقاله شيوع
مقاله کمبود

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نوايي ليدا
جناب آقای / سرکار خانم: كيمياگر سيدمسعود
جناب آقای / سرکار خانم: ابوالحسن زاده اكرم
جناب آقای / سرکار خانم: لشكري محمدحسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: نظر به اهميت ريزمغذي ها در سوخت و ساز بدن و نقش کليدي آنها در ارتقا سلامت و با توجه به آن که اطلاعات جامعي در مورد وضعيت بيوشيميايي ريزمغذيها دردست نيست. اين بررسي با هدف آگاهي از شيوع کمبود آهن، روي و مس در ساکنان شهرستان تهران انجام گرفت.
مواد و روشها: در اين مطالعه توصيفي (مشاهده اي مقطعي) ۲۰۶ خانوار، شامل: ۶۱۲ نفر (۳۲۰ نفر در شهر و ۲۹۲ نفر در روستا) و ۲۶۵ مرد (۴۳ درصد) و ۳۴۷ زن (۵۷ درصد) با محدوده سني ۳ تا ۸۳ سال و ميانگين و انحراف معيار ۱۹±۳۳ سال به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. ابتدا پرسش نامه انفرادي حاوي اطلاعات دموگرافيک تکميل شد. قدووزن اندازه گيري و نمايه توده بدن محاسبه گرديد. سپس ۱۰ ميلي ليتر خون جهت اندازه گيري ميزان آهن، روي و مس به روش اسپکتروفتومتري جذب اتمي از هر يک از نمونه ها اخذ گرديد.
يافته ها: يافته هاي اين تحقيق نشان داد که کمبود عناصر در شهرستان تهران شيوع بالايي دارد. ميانگين آهن سرم ۴۵±۱۱۴ µg/dl بود و اختلافي در شهر و روستا وجود نداشت. ميانگين مس سرم در شهر بيشتر از روستا بود (۲۷±۷۵ در مقابل۶۷±۲۳ µg/dl ) و برعکس ميانگين روي سرم در روستا ۳۶±۱۴۰ درمقايسه با شهر ۱۰۱±۳۳ µg/dl افزايش نشان داد. هيچ کدام از افراد مورد بررسي در مناطق روستايي کمبود روي نداشتند، در حالي که ۱۹ درصد ساکنين مناطق شهري کمبود روي داشتند. کمبود آهن در مناطق شهري بيشتر از مناطق روستايي بود. (۶ درصد در شهر و ۰٫۳ درصد در روستا) افرادساکن روستاهادرصد کمبود مس بيشتري (۶۸ درصد) در مقايسه با ساکنين شهري داشتند. (۵۵ درصد) درصد کمبود عنصر روي در زنان و مردان مشابه بود. شيوع کمبود آهن در زنان کمترو برعکس درصد کمبود مس در زنان بيشتر از مردان بود. درصد کمبود عناصر آهن و روي در افراد مسنتر بيشتر و برعکس درصد کمبود عنصر مس در افراد جوانتر بالاتر بود.
بحث و نتيجه گيري: با توجه به شيوع به نسبت زياد کمبود اين عناصر، بررسيهاي گسترده تر در مناطق شهري و روستايي ساير شهرستان هاي ايران و نيز پژوهشهايي در رابطه با سبب شناسي و روشهاي درماني کاهش دهنده کمبود عناصر پيشنهاد ميشود.