مقاله بررسي عفونت هاي فرصت طلب در مبتلايان به ديابت مراجعه کننده به بيمارستان هاي تابعه دانشگاه آزاد اسلامي تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۸ در دنياي ميكروب ها از صفحه ۴۸ تا ۵۳ منتشر شده است.
نام: بررسي عفونت هاي فرصت طلب در مبتلايان به ديابت مراجعه کننده به بيمارستان هاي تابعه دانشگاه آزاد اسلامي تهران
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله عفونت هاي فرصت طلب
مقاله ديابت
مقاله قند خون
مقاله نيتروژن اوره خون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رحيمي محمدكريم
جناب آقای / سرکار خانم: ذاكربستان آباد سعيد
جناب آقای / سرکار خانم: هاشمي زنوز طليعه
جناب آقای / سرکار خانم: بساك محمد
جناب آقای / سرکار خانم: عديمي پروانه
جناب آقای / سرکار خانم: معصومي مژگان
جناب آقای / سرکار خانم: طيبي زهرا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: ديابت مليتوس، يک بيماري مزمن است. در اين بيماري به علت اختلال در متابوليسم گلوکز، عوارض مستقيم و يا غير مستقيم در بسياري از سيستم هاي بدن برجاي گذاشته مي شود. عوارض چشمي، قلبي – عروقي، کليوي، مغزي و اختلال در عملکرد سيستم ايمني از جمله اين موارد هستند. سيستم ايمني در هر دو بخش سلولي و هومورال کاهش مي يابد که موجب استعداد ابتلا به عفونت هاي فرصت طلب مي شود. پيشگيري و درمان به موقع اين عفونت ها و اطلاع از شيوع و عوامل خطر، اهميت بسزايي دارد. هدف از اين پژوهش شناسايي انواع عفونت هاي فرصت طلب در مبتلايان به ديابت مراجعه کننده به بيمارستان هاي مربوط به دانشگاه آزاد اسلامي تهران مي باشد.
مواد و روش ها: اين پژوهش، يک مطالعه تحليلي آينده نگر مي باشد که بر روي اطلاعات مربوط به ۱۱۸ بيمار ديابتي در بيمارستان هاي تابعه دانشگاه آزاد اسلامي، انجام گرفت. نکات مهم در علایم بيماران، يافته هاي مهم در معاينات باليني و نتايج کشت هاي ميکروبي (از عفونت هاي فرصت طلب)، مورد برسي قرار گرفتند.
يافته ها: از ميان ۱۱۸ بيمار مورد بررسي، ۶۵ مورد (۵۵%)، مونث و ۵۳ مورد (۴۵ %)، مذکر بودند. ميانگين سني بيماران ۵۹٫۶±۱۱٫۷ سال و مدت زمان متوسط ابتلا به ديابت، ۱۳٫۶±۷٫۸ سال بود. از مجموع افراد مورد بررسي ۳۱ مورد (۲۶٫۱%) به عفونت هاي فرصت طلب مبتلا شده بودند. در اين عفونت ها ، ۱۲ مورد (۳۸٫۵%)، اشريشيا کلي، ۹ مورد (۲۹ %)، عفونت هاي قارچي، ۵ مورد (۱۶٫۳%)، استافيلوکوکوس اورئوس و ۵ مورد (۱۶٫۳%)، سودوموناس آئروژينوزا از نمونه هاي بيمار (در کشت ميکروبي) جدا سازي شدند.
نتيجه گيري: با توجه به شيوع نسبتا بالاي عفونت هاي فرصت طلب در مبتلايان به ديابت، ضرورت به کارگيري راهبردهايي براي پيشگيري از بروز عفونت، وجود دارد. از طرف ديگر، شناسايي و درمان هر چه سريع تر اين عفونت ها از بروز عوارض بعدي پيشگيري مي کند.