مقاله بررسي علل قابل اجتناب نابينايي و کم بينايي در شهرستان ورامين که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در بينا از صفحه ۱۷۹ تا ۱۹۰ منتشر شده است.
نام: بررسي علل قابل اجتناب نابينايي و کم بينايي در شهرستان ورامين
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رجوي ژاله
جناب آقای / سرکار خانم: كتيبه مرضيه
جناب آقای / سرکار خانم: ضيايي حسين
جناب آقای / سرکار خانم: فرداسماعيل پور نسيم
جناب آقای / سرکار خانم: احمديه حميد
جناب آقای / سرکار خانم: جوادي محمدعلي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: مطالعه حاضر به منظور بررسي شيوع کم بينايي و نابينايي و نيز علل قابل اجتناب آن با استفاده از روش پيشنهادي سازمان جهاني بهداشت در سال ۱۳۸۸ در شهرستان ورامين انجام شد.
روش پژوهش: اين مطالعه مقطعي بر مبناي جمعيت (
population based) بر روي ۳۰۰۰ فرد بالاي ۵۰ سال از ۶۰ خوشه ۵۰ نفره انجام شد. روش نمونه گيري، خوشه تصادفي سيستماتيک و بر اساس تراکم جمعيت در نقاط مختلف بود. ابتدا در محل زندگي افراد ديد هر چشم (VA) به طور جداگانه با استفاده از کارت اسنلن در فاصله ۳ و ۶ متري با و بدون اصلاح و در نور معمولي و کافي اتاق توسط اپتومتريست اندازه گيري شد. در صورتي که ديد هر کدام از چشم ها از ۶٫۱۸ کم تر بود، بيمار به چشم پزشک ارجاع و علت کم بينايي مشخص گرديد. نقايص بينايي بر اساس تعاريف سازمان جهاني بهداشت شامل کم بينايي (۶٫۶۰£VA<۶.۱۸)، کم بينايي شديد ( (۳.۶۰£VA<۶.۶۰و نابينايي (VA<۳.۶۰) و بر مبناي ديد اصلاح شده در چشم بهتر تقسيم بندي شد. محاسبه حجم نمونه، انتخاب خوشه ها، ورود اطلاعات و تحليل نتايج توسط نرم افزار اختصاصي RAAB انجام گرديد. شيوع استاندارد شده نابينايي و کم بينايي بر حسب سن و جنس ساکنين منطقه همراه با حدود اطمينان ۹۵ (CI) درصد گزارش شد.
يافته ها: از ۳۰۰۰ فرد واجد شرايط ورود به مطالعه، ۲۸۱۹ نفر (۹۴ درصد پاسخگويي) شامل ۱۲۸۹ مرد (.۴۵٫۱ درصد) و ۱۵۳۰ زن (۵۴٫۹ درصد) در مطالعه شرکت نمودند. شيوع نابينايي، کم بينايي شديد و کم بينايي به ترتيب (۰٫۹۱-۱٫۷۵)۱٫۳۳ ، (۰٫۸۱-۱٫۹۷)۱٫۳۹ و (۵٫۹۶-۷٫۸۶) ۶٫۹۱ درصد محاسبه گرديد. شايع ترين علل نابينايي و کم بينايي شديد آب مرواريد و شايع ترين علت کم بينايي عيوب انکساري بودند. در حدود ۱۰ درصد جمعيت تحت مطالعه به صورت دو طرفه از نقايص بينايي رنج مي بردند و ۱۶ درصد چشم ها ديد کمتر از ۶٫۱۸ داشتند. به طور کلي بيش از ۷۵ درصد علل نابينايي و کم بينايي، قابل پيش گيري و يا درمان بودند.
نتيجه گيري: با آن که شيوع نابينايي و کم بينايي در ايران از کشورهاي در حال توسعه کم تر است اما نسبت به کشورهاي پيشرفته هم چنان فاصله قابل توجهي وجود دارد. بيش از سه چهارم موارد نابينايي قابل اجتناب مي باشد که اين امر به اهميت ادغام برنامه سلامت بينايي در شبکه بهداشتي درماني کشور تاکيد مي نمايد.