مقاله بررسي فراواني مقاومت به کلوپيدوگرل در بيماران کانديداي آنژيوپلاستي عروق کرونر مراجعه کننده به بيمارستان شهيد مدرس که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردين و ارديبهشت ۱۳۹۰ در پژوهنده از صفحه ۴۷ تا ۵۱ منتشر شده است.
نام: بررسي فراواني مقاومت به کلوپيدوگرل در بيماران کانديداي آنژيوپلاستي عروق کرونر مراجعه کننده به بيمارستان شهيد مدرس
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله كلوپيدوگرل
مقاله آنژيوپلاستي
مقاله مهار کننده تجمع پلاكتي
مقاله آدنوزين دي ‌فسفات (ADP)
مقاله مقاومت به كلوپيدوگرل

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نمازي محمدحسن
جناب آقای / سرکار خانم: محسن زاده يوسف
جناب آقای / سرکار خانم: طاهرخاني مريم
جناب آقای / سرکار خانم: صافي مرتضي
جناب آقای / سرکار خانم: وكيلي حسين
جناب آقای / سرکار خانم: سعادت حبيب اله
جناب آقای / سرکار خانم: معتمدي محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: احمدي نژاد مينو
جناب آقای / سرکار خانم: ولايي ناصر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: مقاومت به کلوپيدوگرل با افزايش وقايع کارديوواسکولار (آنژين پايدار، آنژين ناپايدار، انفارکتوس راجعه، مرگ و …) در بيماراني که تحت آنژيوپلاستي قرار گرفته ‌اند همراه است. در بررسي ‌هاي مختلف شيوع اين مقاومت تا %۳۰ گزارش شده است. شناخت اين بيماران و مشخص نمودن فاکتورهاي مرتبط در آنها مي ‌تواند در اتخاذ تدابير لازم جهت کاهش حوادث کارديوواسکولار مفيد باشد.
مواد و روش ها: مطالعه به روش مقطعي بر روي بيماراني که کانديداي آنژيوپلاستي عروق کرونر بودند انجام شد. مقاومت به کلوپيدوگرل با انجام آزمايش platelet aggregometry in PRP با استفاده از aggregometer معمول (Helena Bioscience Europe) ارزيابي گرديد. تجمع ‌پذيري پلاکتي قبل و بعد از exposure با ٢٠ ميکرو مول ADP به عنوان reagent اندازه گيري شد و شيوع مقاومت تعيين شد. نقش عواملي همچون سن، جنس، شاخص هاي بيوشيميايي، داروها و … در بروز مقاومت به کلوپيدوگرل با آزمون کاي ‌دو بررسي شد.
يافته‌ ها: مطالعه روي ٩٠ بيمار واجد شرايط انجام شد. سن بيماران ۶۲٫۶±۱۰٫۲ سال بود و%۵۲٫۲  مذکر بودند.semi-responder  در %۲۰ و non-responder در %۷٫۸ بيماران ديده شد. جنس، فشار خون، چاقي و مصرف ACE-I در ايجاد مقاومت به کلوپيدوگرل نقشي نداشت. اما افراد مقاوم به کلوپيدوگرل در مواجهه بيشتري با ديابت، چربي خون، مصرف بتابلاکر و استاتين بودند (p<0.005).
نتيجه‌ گيري: به نظر مي ‌رسد شيوع مقاومت به کلوپيدوگرل بالاست و در اين مورد جاي نگراني وجود دارد. از اينرو انجام مطالعات بزرگتر در تعيين علل افزايش مقاومت به کلوپيدوگرل و ارايه تدابير درماني مناسب در مورد اين بيماران لازم است.