مقاله بررسي ليزر کم توان در درمان زخم مزمن پاي ديابتي: ارزيابي کمي ميکروبيولوژيک که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در ليزر پزشكي از صفحه ۳۱ تا ۳۵ منتشر شده است.
نام: بررسي ليزر کم توان در درمان زخم مزمن پاي ديابتي: ارزيابي کمي ميکروبيولوژيک
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله زخم پاي ديابتي
مقاله بار ميکروبي
مقاله مايع زخم پس از دبريدمان
مقاله ليزر کم توان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: کاشف نسيم
جناب آقای / سرکار خانم: شجاعي فرد ابوالفضل
جناب آقای / سرکار خانم: اسماعيلي جاويد غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: مهاجري محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: رضايي راضيه
جناب آقای / سرکار خانم: سلامي مليحه
جناب آقای / سرکار خانم: قدسي مريم
جناب آقای / سرکار خانم: فاتح محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: ديابت مليتوس يکي از بيماري هاي شايع در جهان و ايران مي باشد. زخم پاي ديابتي نيز يکي از عوارض شايع و ناتوان کننده بيماران مبتلا به ديابت به شمار مي رود که روند ترميم آن با تاخير همراه بوده و مي تواند به قطع عضو بيانجامد. روش هاي مختلفي براي تسريع بهبودي زخم مزمن پاي ديابتي از جمله استفاده از تحريک زيست نوري يا ليزرهاي کم توان معرفي شده است. با اين حال هنوز مشخص نيست که بار ميکروبي زخم (به عنوان يک عامل پيش آگهي ترميم زخم) تحت تاثير ليزر کم توان، چه تغييراتي خواهد داشت. هدف از انجام اين فاز مطالعه، بررسي پايايي روش بررسي بار ميکروبي و تاثير اوليه درمان بر روي آن مي باشد.
روش بررسي: بيماران مبتلا به زخم پاي ديابتي با شدت وگنر ۱ الي ۳ وارد مطالعه شدند. پس از ارايه رضايت نامه، بيماران تحت درمان دبريدمان جراحي استاندارد، درمان آنتي بيوتيکي و حذف فشار قرار گرفتند. بيماران به طور تصادفي به دو گروه ليزر و دارونما تقسيم شده و ليزر درماني با طول موج ۶۷۰ نانومتر با دوز ۱۰ J/cm2 انجام شد. بار ميکروبي به روش جمع آوري مايع زخم پس از دبريدمان انجام گرفت. به منظور تعيين پايايي اين روش از هر زخم سه نمونه مجزا جمع آوري شد و (Intraclass Correlation Coefficient) ICC محاسبه گرديد.
يافته ها: درمجموع ۱۰ بيمار در دو گروه ليزر (۵ مورد) و دارونما (۵ مورد) تحت بررسي قرار گرفتند. متوسط سني بيماران ۵۳٫۵±۱۳٫۴ سال (دامنه ۳۳ تا ۷۳ سال) بود. ICC منفرد محاسبه شده براي ۳۲ جلسه اندازه گيري از بيماران (هر جلسه ۳ نمونه از هر زخم مشخص از ۳ نقطه مجزا يا يک نقطه براي زخم هاي کوچک) برابر ۰٫۷ و ICC متوسط برابر با ۰٫۸۷۳ بود. بار ميکروبي در بدو ورود به مطالعه و يک هفته پس از شروع مطالعه به لحاظ آماري اختلاف معني داري نداشتند (p>0.05).
نتيجه گيري: انجام فاز اوليه مطالعه نشان داد که استفاده از روش جمع آوري مايع زخم، روشي پايا و تکرارپذير براي تعيين بار ميکروبي به شمار مي رود. تاثير ليزر يا درمان بر روي بار ميکروبي و يا سرعت ترميم پذيري زخم نياز به مطالعات تکميلي دارد.