مقاله بررسي مقايسه اي تاثير دوره هاي آموزشي کوتاه مدت حضوري و غيرحضوري بر توانمندسازي اجتماعي کارکنان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در طلوع بهداشت از صفحه ۵۸ تا ۶۸ منتشر شده است.
نام: بررسي مقايسه اي تاثير دوره هاي آموزشي کوتاه مدت حضوري و غيرحضوري بر توانمندسازي اجتماعي کارکنان
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله توانمندسازي اجتماعي
مقاله آموزش هاي کوتاه مدت
مقاله دوره حضوري و غير حضوري

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ناستي زايي ناصر
جناب آقای / سرکار خانم: جناآبادي حسين
جناب آقای / سرکار خانم: هزاره مقدم مهديه
جناب آقای / سرکار خانم: ناستي زايي نازي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: يکي از اقداماتي که سازمان ها براي تجديد حيات و نوآفريني در برابر تحولات محيطي و به منظور توانمندسازي کارکنان خود مي انديشند برنامه ريزي، اجرا و ارزشيابي برنامه هاي آموزشي کوتاه مدت مي باشد. بنابراين مطالعه حاضر با هدف مقايسه تاثير دوره هاي آموزشي کوتاه مدت حضوري و غيرحضوري بر توانمندسازي اجتماعي کارکنان انجام گرفت.
روش بررسي: تحقيق حاضر از نوع شبه آزمايشي بوده که تعداد۶۰ نفر از مديران و معاونان مقاطع مختلف تحصيلي شهرستان زابل، در دوره سه روزه رهبري آموزشي که در اسفندماه ۱۳۸۸ در آن شهرستان برگزار گرديد، شرکت داشتند و به عنوان نمونه آماري در دو گروه کنترل (آموزش به شيوه غيرحضوري) و آزمون (آموزش به شيوه حضوري) مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار گردآوري داده ها شامل فرم اطلاعات دموگرافيک و پرسشنامه محقق ساخته بود که به بررسي ۴ بعد سازگاري، تسهيم اطلاعات، مسوليت پذيري و کيفيت روابط مي پرداخت. پرسشنامه ها در دو مرحله، قبل و ۲ هفته بعد از آموزش، توسط کليه نمونه ها در دو گروه تکميل شدند. در ضمن براي تجزيه و تحليل داده هاي تحقيق از آزمون T براي گروه هاي مستقل با کمک نرم افزار کامپيوتري SPSS14 استفاده شده است.
يافته ها: دوره آموزشي کوتاه مدت حضوري نسبت به دوره آموزشي کوتاه مدت غيرحضوري در توانمندسازي اجتماعي و ابعاد چهارگانه آن (سازگاري، تسهيم اطلاعات، مسووليت پذيري و کيفيت روابط) موثرتر مي باشد.
نتيجه گيري: با وجود برتري آموزش هاي کوتاه مدت حضوري نسبت به آموزش هاي غيرحضوري بر توانمندي اجتماعي نمي توان از اين نکته غافل شد که شرط اصلي توانمندسازي کارکنان، آموزش (چه به شيوه حضوري يا چه به شيوه غيرحضوري) مي باشد و ناکارآمدي آموزش هاي کوتاه مدت غير حضوري نيازمند آسيب شناسي است.