مقاله بررسي نوع و غلظت برخي تيمارهاي هورموني در کشت بافت گونه در معرض خطرانقراض گون گچي (.Astragalus fridae Rech. f) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۸ در زيست شناسي تكويني از صفحه ۲۵ تا ۳۴ منتشر شده است.
نام: بررسي نوع و غلظت برخي تيمارهاي هورموني در کشت بافت گونه در معرض خطرانقراض گون گچي (.Astragalus fridae Rech. f)
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله Astragalus fridae
مقاله کشت بافت
مقاله کالوس و در معرض خطر انقراض

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اربابيان صديقه
جناب آقای / سرکار خانم: مغانلو مريم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
Astragalus fridae Rech. f. از جنس گون و بومي ايران است که رويشگاه آن داراي اقليمي بياباني با خاکي غني از گچ مي باشد که اين امر سبب گرديده کارخانجات گچ به منظور بهره برداري، به رويشگاه اين گونه در حال پيشروي باشند و اين گونه را در ليست گياهان در معرض خطر انقراض کشور ايران قرار دهند. بررسي ها نمايانگر آن است که کشت در شيشه برخي از گونه هاي گون که داراي ارزش دارويي، اقتصادي و اکولوژيکي خاص مي باشند به منظور ريزازديادي، رويان زايي پيکري و استخراج متابوليت هاي ثانويه صورت گرفته است و هدف ما نيز از اين مطالعه بررسي تاثير نوع و غلظت برخي از تنظيم کننده هاي رشد بر اندام زايي گياه گون گچي در شيشه است براي اين منظور تاثير چهار نوع هورمون شامل، نفتالين استيک اسيد (NAA)، ۲ و ۴ – دي کلروفنوکسي استيک اسيد (۲, ۴-D)،)N6 2-ايزوپنتيل) آدنين (IP2) و ۶ بنزيل آمينوپورين (BAP)، در محيط کشت MS بر روي کشت قسمت هاي مختلفي از گياه گون گچي مورد مطالعه قرار گرفت. جداکشتها از قسمت هاي مريستم راسي، ساقه، برگ و ريشه از دانه رستهاي سترون تهيه شدند. هورمون هاي مورد استفاده BAP/2,4-D و ۲IP/NAA بود که براي هر ترکيب ۱۶ نوع تيمار با نسبت هاي مختلف بکار گرفته شد. در محيط کشت با غلظت هاي متفاوت از هورمون BAP/2,4-D جداکشت هاي ريشه توليد کالوس هايي در تعداد و حجم کمتر و بدون اندام زايي و تمايز را داشتند و ساير جدا کشت ها به ترتيب مريستم راسي، ساقه و برگ در هر دو محيط کشت MS با ترکيبات و غلظت هاي مختلف هورموني منجر به توليد اندام هاي هوايي و ريشه با درصد هاي متفاوت گرديدند و با توجه به آزمايش ها و آناليز داده هاي حاصل مشخص شد که جداکشت هاي مريستمي بهترين جداکشت در باززايي به گياه کامل در شرايط in vitro بوده و ترکيب هورموني ۲IP/NAA با غلظت هاي مختلف درصد کال زايي و اندام زايي بهتري را نشان داده است. در مرحله نهايي گياهان حاصل از کشت به گلدان هاي حاوي خاک مساوي پيت و پرليت استريل شده منتقل و با محلول هوگلند تغذيه شدند. و پس از يک هفته اين گياهان به خاک جمع آوري شده از زيستگاه اصلي خود انتقال يافتند.