مقاله بررسي نگرش بيماران بستري در بيمارستان هاي دانشگاه علوم پزشکي تهران نسبت به اتانازي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اسفند ۱۳۸۹ در مجله ايراني اخلاق و تاريخ پزشكي از صفحه ۳۳ تا ۴۱ منتشر شده است.
نام: بررسي نگرش بيماران بستري در بيمارستان هاي دانشگاه علوم پزشکي تهران نسبت به اتانازي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اتانازي
مقاله نگرش بيماران
مقاله بيماران مرحله انتهايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حسن زاده حداد امين
جناب آقای / سرکار خانم: رستگاري نجف آبادي حجت
جناب آقای / سرکار خانم: صداقت مجتبي
جناب آقای / سرکار خانم: سعيدي طهراني سعيده
جناب آقای / سرکار خانم: آرامش كيارش

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چگونه مردن، به خصوص در سال هاي اخير نسبت به گذشته، با توجه به پيشرفت هاي علوم پزشکي و امکانات طولاني کننده حيات بيماران مفهوم جديدي پيدا کرده و بر اهميت آن افزوده شده است. درد و رنج بيماران از يک سو و هزينه هاي سنگين درمان که بر بيماران يا خانواده ها و نظام سلامت تحميل مي شود از سوي ديگر، بحث اتانازي را در بين افراد مطرح مي نمايد.
در اين بررسي نظر بيماران بستري در بيمارستان هاي دانشگاه علوم پزشکي تهران در ارتباط با اتانازي ارزيابي شده است. اين مطالعه در نيمه دوم سال ۸۸ در بيمارستان هاي دانشگاه علوم پزشکي تهران انجام شده است. ابزار مورد استفاده پرسشنامه اي بود که در آن ۴ بيمار فرضي مطرح شده و پس از آن سوالاتي پيرامون آن ها به صورت سه گزينه اي طرح شده بود تا نگرش بيماران در موضوع مورد مطالعه سنجيده شود. از ۱۱۰ بيمار انتخاب شده ۱۰۵ نفر در مطالعه همکاري کردند (response rate=95.45%) كه ۶۰ نفر از اين افراد مذکر و ۵۵ نفر مونث بودند. اين افراد بين سنين ۱۷ تا ۷۰ سال بوده و ۴۰ درصد تحصيلات دانشگاهي داشتند.
در مطالعه انجام شده از بين ۴ نوع اتانازي، تنها اتانازي غيرفعال داوطلبانه مورد موافقت بيماران بود. در بررسي هاي انجام شده
۶۹٫۵ درصد از کل بيماران با انجام اين نوع اتانازي موافق بودند و ميزان مخالفت ۱۸٫۱ درصد بود. درحالي که ديگر انواع اتانازي به طور واضح مورد مخالفت بيماران بود.
از بين متغيرهاي بررسي شده (سن، جنس، بخش بستري، مذهب و سطح تحصيلات) فقط متغير بخش بستري رابطه معني داري با نگرش بيماران نسبت به اتانازي داشته است. نتايج حاصله نشان دهنده موافقت بيش تر بيماران در بخش داخلي با انجام اتانازي نسبت به بيماران بستري در بخش جراحي است. اين امر مي تواند به دليل زمان بيماري و طولاني شدن بيماري ها در بخش هاي داخلي نسبت به بخش هاي جراحي باشد. ماهيت مزمن بيماري هاي داخلي و درگيري بيش تر بيمار با بيماري خود مي تواند بر روي نحوه نگرش وي به مساله اتانازي تاثير بگذارد كه اين امر با مطالعات مشابه مطابقت دارد.