مقاله بررسي وضعيت تراکم معدني استخوان در قاليبافان شهر تبريز که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله دانشگاه علوم پزشكي ارتش جمهوري اسلامي ايران (annals of military and health sciences research) از صفحه ۲۰۸ تا ۲۱۶ منتشر شده است.
نام: بررسي وضعيت تراکم معدني استخوان در قاليبافان شهر تبريز
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله استئوپني
مقاله استئوپروز
مقاله قاليباف
مقاله تراکم استخوان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سالك زماني يعقوب
جناب آقای / سرکار خانم: رادمنش مهسا
جناب آقای / سرکار خانم: شكوري سيدكاظم
جناب آقای / سرکار خانم: اسلاميان فريبا
جناب آقای / سرکار خانم: اكبرزاده مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: فلاح پور حسن
جناب آقای / سرکار خانم: هوشيار يوسف

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: بافتن قالي دست بافتکاري رايج در کشورهايي مانند ايران است. در ايران قالي هاي دستبافت به طور معمول هميشه در کارگاه هاي خانگي که به عنوان صنايع کوچک غيررسمي شناخته شده و اغلب در خانواده ها و در منازل تشکيل مي گردند، بافته مي شوند. تخمين زده ميشود که قريب به ۲٫۵ ميليون نفر به طور مستقيم بعنوان حرفه يا تفريح قاليبافي مي نمايند. کار نشسته با وضعيت هاي ناجور قرارگيري در پشت دارهاي سنتي به مدت طولاني مي تواند به طور بالقوه منجر به اختلال هاي توده استخواني گردد. هدف از اين مطالعه بررسي تراکم توده استخواني در قاليبافان شهر تبريز طي سال ۱۳۸۶ مي باشد.
مواد وروش ها: در يک مطالعه cross-sectional 80 قاليباف حرف هاي ۲۰ تا ۶۰ ساله با حداقل ۵ سال تجربه، حداقل ۵ ساعت کار در روز و حداقل ۳ روز در هفته در بيمارستان امام رضا (ع) تبريز طي ۱۱ ماه بررسي شدند. افراد با سابقه بيماري يا وضعيت تاثيرگذار بر تراکم استخواني خارج گرديدند. روش سنجش ميزان جذب اشعه (DXA: Dual X Xray Absorbtionetry)   جهت اندازه گيري تراکم استخواني در سه محل استخوان لگن، مچ دست و فقرات کمري به کار رفت. با وجود حداقل يک نتيجه غيرطبيعي بيمار در گروه استئوپني (۱->T score>-2.5) يا استئوپروز (T score≤-۲٫۵)  قرار ميگرفت. اين مطالعه برگرفته از پايان نامه دانشجويي مي باشد.
يافته ها: ۸۰ قاليباف ۴۸ مونث و ۳۲ مذکر با سن متوسط ۳۷٫۸۱±۹٫۷۹ سال وارد مطالعه شدند. درصد فراواني استئوپني و استئوپروز در افراد بررسي شده به ترتيب ۵۵ و ۱۷٫۵ درصد بود. مقادير مربوطه در افراد مذکر بررسي شده به ترتيب ۶۸٫۸ و ۲۱٫۹ درصد و در افراد مونث بررسي شده به ترتيب ۴۵٫۸ و ۱۴٫۶ درصد بود. درصد فراواني استئوپني و استئوپروز در گروه سني ۲۹ – ۲۰ سال به ترتيب ۵۰ و صفر درصد، در گروه سني ۳۹ – ۳۰ سال به ترتيب ۶۰ و ۱۰ درصد، در گروه سني ۴۹ – ۴۰ سال به ترتيب ۵۷٫۹ و ۳۱٫۶ درصد و در گروه سني ۶۰ – ۵۰ سال به ترتيب ۶۴٫۲ و ۳۸٫۵ درصد بود. درصد فراواني استئوپني در افراد مذکر به طور معني داري بيشتر بود. اين برتري پس از تعديل از نظر سن و مدت بافندگي نيز وجود داشت.
نتيجه گيري: در مقايسه نتايج مطالعه فعلي با فراواني استئوپني و استئوپروز در جمعيت عادي، ميزان اين دو وضعيت به طور قابل توجهي در قاليبافان بيشتر بود. بنابراين جهت جلوگيري از ايجاد اختلال هاي تراکم استخواني بايستي برنامه هاي پيشگيرانه در اين افراد تنظيم گردد.