مقاله بررسي کارکردهاي نمادين زمان در شعر عرفاني با تکيه بر ديوان حافظ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۸ در ادب و زبان (نشريه دانشكده ادبيات و علوم انساني كرمان) از صفحه ۹۳ تا ۱۱۳ منتشر شده است.
نام: بررسي کارکردهاي نمادين زمان در شعر عرفاني با تکيه بر ديوان حافظ
این مقاله دارای ۲۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله زمان در ديوان حافظ
مقاله کشف و شهود
مقاله وقت خوش
مقاله تلوين
مقاله تمکين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صرفي محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در غزليات حافظ، لحظه هاي زمان نه همانند است و نه پيوسته. وي دو نوع زمان مقدس و نامقدس را تجربه مي کند: يکي استمرار ناپايدار ايام است؛ يعني زمان معمولي و ديگري توالي کشف و شهودها و ادراک ابديت هاکه در لحظه هايي خاص با فاصله گرفتن از هستي مادي و معمولي خود به آنها دست مي يابد. با ورود در اين زمان نمادين، روح حافظ با حقايق پوشيده هستي پيوند مي يابد و براي وي کشف و شهودهايي رخ مي دهد. در ديوان حافظ از اين مفهوم نمادين زمان با واژه هايي از قبيل دوش، دي، ديشب، سحر، سحرگه، ازل، صبحدم، بامداد و . . . ياد شده و در هر يک به تناسب مقام، يکي از تجربه هاي او بيان شده که در نتيجه جذبه و الهام به آنها رسيده است. اين مقاله به منظور بررسي تعابير راز آلود زمان در غزليات حافظ به روش کتابخانه اي نوشته شده و اطلاعات به دست آمده، پس از طبقه بندي و تحليل به صورت توصيفي و با بهره گيري از فن تحليل محتوا ارايه شده است.