سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش ملی مدیریت شبکه های آبیاری و زهکشی

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

حیدرعلی کشکولی – استاد دانشگاه شهید چمران اهواز- دانشکده مهندسی علوم آب
سعید برومندنسب – دانشیار دانشگاه شهید چمران اهواز- دانشکده مهندسی علوم آب
یاسر حسینی – کارشناس ارشد آبیاری و زهکشی- دانشگاه شهید چمران – دانشکده مهندسی علوم

چکیده:

اساس وپایه مطالعات طرحهای مهندسی منابع آب آمار برداری از متغیرهای اقلیمی و هیدرولیکی و تعمیم آنها می باشد .به تعبیر دیگر راه حلهای طرحها و همچنین ابعاد و تاسیسات و سیمای طرح بستگی مستقیم به دقت آمارتهیه شده و نحوه بسط و گسترش آ نها دارد . یکی از این روشها که جدیدا مورد توجه قرار گرفته است روش کیریجینگ می باشد . این روش توسط کیریج در سال ۱۹۶۶ مطرح و توسط ماترون درسالهای ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ و اولا درسال ۱۹۷۷ بسط و گسترش داشته است .در این تحقیق سعی شده است که منطقه بندی اراضی کشاورزی از نظر هدایت هیدرولیکی با استفاده از روش زمین آمار صورت گیرد و ناحیه های جدا از نظر هدایت هیدرولیکی (کم,متوسط ,زیاد)با روش پولیگون بندی تیسن مقایسه گردد .نتایج نشان داد که نسبت مناطق با هدایت هیدرولیکی کم (k<0.5) و متوسط (۰٫۵<k<1) در روش کیریجینگ نسبت به روش تیسن افزایش داشته است بناراین مناطق اختصاص داده شده به هدایت هیدرولیکی زیاد (k<0.5)در روش تیسن بیش از روش کیریجینگ می باشد .بنابر این با در نظر گرفتن هدایت هیدرولیکی بیش از مقدار واقعی در این مناطق با استفاده از روش تیسن ,باعث می شود که در این نقاط به دلیل افزایش فاصله زهکشها بیش از مقدار واقعی مشکل زهدار شدن اراضی ایجاد گردد.