مقاله تاثير شش هفته تمرين انعطاف پذيري بر ديسمنوره که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در شهريور ۱۳۸۹ در مجله دانشکده پزشکي اصفهان از صفحه ۴۰۱ تا ۴۰۷ منتشر شده است.
نام: تاثير شش هفته تمرين انعطاف پذيري بر ديسمنوره
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تمرينات انعطاف پذيري
مقاله ديسمنوره
مقاله درد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سعادت سعادت آبادي فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: بمبئي چي عفت
جناب آقای / سرکار خانم: اسفرجاني فهيمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: فعاليت بدني به عنوان يک عامل کاهش علايم ديسمنوره ذکر شده است. هدف از تحقيق حاضر، تعيين اثر ۶ هفته تمرين انعطاف پذيري بر علايم ديسمنوره بود.
روش ها: تعداد ۳۴ دانشجوي دانشگاه اصفهان که از ديسمنوره اوليه رنج مي بردند (سن: ۵۴٫۱ ± ۴۷٫۲۰ سال، وزن: ۲۲٫۸ ± ۵۴ کيلوگرم، قد: ۳۴٫۵ ± ۱۶۱ سانتي متر و شاخص توده بدني (BMI): 76.2 ± ۷۲٫۲۰ کيلوگرم بر متر مربع) به دو گروه تجربي (n=20) و شاهد (n=14) تقسيم شدند. گروه تجربي در يک برنامه تمريني انعطاف پذيري شش هفته اي شامل کشش عضلات شکم، کمر، همسترينگ و نزديک کننده هاي ران شرکت کردند. آن ها ۱۰ حرکت را به صورت هر حرکت با ۳ تکرار و هر تکرار به مدت ۱۰ ثانيه، طي ۴ روز در هفته انجام دادند. هر هفته يک ثانيه به زمان اجراي حرکات افزوده شد. قبل و بعد از ۶ هفته تمرينات انعطاف پذيري، آزمودني ها پرسش نامه اختلالات قاعدگي را پر کردند. شدت درد نيز به وسيله مقياس V.A.S (Visual Analogue Scale) اندازه گيري شد. از آمار توصيفي و استنباطي نظير آزمون هايMann–Whitney U ، Wilcoxon، t همبسته و t مستقل براي آناليز داده ها استفاده شد.
يافته ها: افزايش معني داري در اندازه هاي انعطاف پذيري عضلات (کمر، همسترينگ و نزديک کننده هاي ران) و همچنين کاهش معني داري در ميانگين علايم رواني (از ۴۲٫۷ ± ۲۰٫۱۴ به ۰٫۳ ± ۳۵٫۵)، علايم جسماني (از ۹۳٫۵ ± ۹۰٫۱۵ به ۰٫۶ ± ۷۵٫۸) و ميانگين درد (از ۶۹٫۲ ± ۳۷٫۶ به ۳۹٫۲ ± ۷۹٫۳) در گروه تجربي بعد از ۶ هفته تمرينات انعطاف پذيري مشاهده شد (P<0.001) .در گروه شاهد تغيير معني داري در اين شاخص ها ديده نشد.
نتيجه گيري: يافته ها دلالت بر اين دارد که به دنبال ۶ هفته تمرينات انعطاف پذيري منتخب، علايم ديسمنوره کاهش مي يابد.