مقاله تاثير ملاقات آزاد بر باور پرستاران شاغل در بخش آي سي يو نسبت به آن در بيمارستان سينا بر اساس تئوري عمل مبتني بر دليل آجزن و فيش بين که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مرداد و شهريور ۱۳۸۹ در مجله پزشکي دانشگاه علوم پزشكي تبريز از صفحه ۵۰ تا ۵۶ منتشر شده است.
نام: تاثير ملاقات آزاد بر باور پرستاران شاغل در بخش آي سي يو نسبت به آن در بيمارستان سينا بر اساس تئوري عمل مبتني بر دليل آجزن و فيش بين
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله باور
مقاله ملاقات آزاد
مقاله بخش مراقبتهاي ويژه
مقاله تئوري عمل مبتني بر دليل

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: غياثونديان شهرزاد
جناب آقای / سرکار خانم: عباس زاده عباس
جناب آقای / سرکار خانم: قوجازاده مرتضي
جناب آقای / سرکار خانم: شيخ علي پور زهرا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و اهداف: بستري شدن در بخش هاي ويژه به عنوان يک بحران براي بيمار و خانواده بوده و موجبات استرس و نگراني شديدي براي آنان مي باشد پرستاران نيز در برخورد با پديده ملاقات خانواده از بيماران بستري در بخش ويژه رفتارهاي مختلفي از خود نشان مي دهند که از دلايل آن مي تواند بروز مشکلات مختلف براي بيماران بستري و نيز بروزمشکلاتي دراداره بخش باشد. سياست ملاقات خانواده از بيماران بستري در بخش مراقبتهاي ويژه در حال حاضر داراي محدوديتهاي بسياري مي باشد. اين مطالعه بر اساس تئوري ” عمل بر پايه دليل آجزن و فيش بين” انجام شده است. هدف اين مطالعه تحليل تاثير تغيير خط  مشي ملاقات آزاد روي باور پرستاران در مورد مراقبت پرستاري است.
روش بررسي: يک مطالعه نيمه تجربي طراحي شد. به دليل مخالفت با اعمال تغيير در شيوه ملاقات در سطح وسيع لذا نمونه شامل ۱۴ نفر پرستار شاغل در بخش مراقبتهاي ويژه از يک بيمارستان آموزشي در تبريز بود که هر يک در دو نوبت يک پرسشنامه محقق ساخته را تکميل مي کردند. پرسشنامه با معيار ليکرت و تعداد ۲۸ سوال در مورد عوامل فردي و اجتماعي باور پرستاران در باره تغيير خط مشي ملاقات از محدود به آزاد طراحي گرديد و روايي و پايايي آن محاسبه شد. و سپس داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS.15.0/win مورد بررسي و تجزيه و تحليل آماري قرار گرفتند.
يافته ها: نتايج نشان داد که باور پرستاران قبل از تغيير در خط مشي ملاقات منفي بود، بر اساس معيار با حداکثر نمره ۴، ميانگين نمرات ۶۷٫۷۱±۶٫۳۱ بود و بعد از آزاد کردن ملاقات ميانگين نمرات ۷۹٫۶۴±۵٫۹۴ بود. تفاوت توزيع نمرات باور پرستاران قبل و بعد از تغيير خط مشي ملاقات معني دار بود (P=0.038) و رابطه بين باورپرستاران با عوامل اجتماعي معني دار نبود (P=0.85، r=0.053).
تيجه گيري: بر اساس يافته هاي اين مطالعه عامل غالب در باور پرستاران در بين عوامل اجتماعي به ويزه نقش همکاران و سوپروايزران و سياست گذاري و مديريت بود.