مقاله تاثير پيش داروي ميدازولام وريدي در کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحي کاتاراکت تحت بيهوشي عمومي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشكي ارتش جمهوري اسلامي ايران (annals of military and health sciences research) از صفحه ۱۱ تا ۱۵ منتشر شده است.
نام: تاثير پيش داروي ميدازولام وريدي در کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحي کاتاراکت تحت بيهوشي عمومي
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ميدازولام
مقاله تهوع و استفراغ بعد از عمل
مقاله کاتاراکت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خادمي سعيد
جناب آقای / سرکار خانم: سهم الديني محمدعلي
جناب آقای / سرکار خانم: نيك انديش رضا
جناب آقای / سرکار خانم: غفارپسند فريبرز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه وهدف: تهوع و استفراغ بعد از عمل يکي از عوارض شايع و آزاردهنده بعد از بيهوشي و عمل جراحي ميباشد. علل تهوع و استفراغ پيچيده بوده و به فاکتورهاي متنوعي شامل روش بيهوشي، خصوصيات دموگرافي و نوع و محل عمل جراحي بستگي دارد. تا به حال داروهاي متعددي براي پيشگيري از تهوع و استفراغ بعد از عمل مورد مطالعه قرار گرفته است که هيچکدام نتوانستهاند بطور کامل اين عارضه را کنترل کنند. در اين تحقيق ما اثر پيش داروي ميدازولام را درکاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل بررسي کرده ايم.
مواد و روشها: اين مطالعه به صورت کارآزمايي باليني دوسوکور با کد اخلاق ۳۰۳۶ بروي ۱۰۰ بيمار متعلق به ASA يک يا دو که جهت عمل جراحي کاتاراکت به روش خارچ کپسولي مراجعه کرده بودند انجام گرفت. بيماران بطور تصادفي به دو گروه شاهد و ميدازولام تقسيم شدند. پس از ثبت علایم حياتي و گرفتن رگ باز به گروه ميدازولام، به صورت داخل وريدي (۰٫۰۲۵ ميلي گرم به کيلوگرم) ميدازولام و به گروه شاهد هم حجم از سالين نرمال تزريق شد. القاي بيهوشي در دو گروه بهصورت يکسان با پنتوتال (۳ تا ۵ ميليگرم به کيلوگرم) و اتراکوريم (۰٫۴ ميليگرم به کيلوگرم) صورت گرفت و جهت نگهداري راه هوایي از راه هوایي ماسک حنجرهاي (Laryngeal mask airway) استفاده شد. در ۲۴ ساعت اول بعد از عمل شدت تهوع (با استفاده از معيار سنجش بصري ده نقطه اي VAS)، تعداد دفعات استفراغ و ميزان مصرف متوکلوپراميد، شدت درد (بر اساس معيار بصري سنجش درد Visual analogue scale ) و همچنين مدت توقف در اتاق بهبودي ثبت گرديد و پس از جمع آوري داده ها وارد نرم افزار SPSS ويراست ۱۴ شد. واز تست آماري Chi-square جهت مقايسه داده هاي کيفي و از تست آماري Independent t-test جهت مقايسه داده هاي کمي استفاده گرديد.
يافته ها: هر دو گروه از نظر اضطراب قبل از عمل، ميانگين سني، شاخص توده بدني، مدت زمان ناشتايي(NPO time)، علایم حياتي در طول عمل و شدت درد بعد از عمل يکسان بودند. در گروه هدف تعداد دفعات استفراغ (0.08 در مقابل ۰٫۸)، شدت تهوع (۱٫۱۴ در مقابل ۳٫۱۸) و ميانگين مصرف متوکتوپراميد ( mg0.8 مقابلmg 2.2) کمتر از گروه کنترل ميباشد. ولي مدت زمان توقف بيمار در اتاق بهبودي (۲۰٫۸ دقيقه در مقابل ۱۶٫۲ دقيقه) در گروه هدف بيشتر مي باشد.
نتيجه گيري: استفاده از ميدوزولام وريدي به عنوان بيش داروي بيهوشي ميتواند سبب کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحي آب مرواريد تحت بيهوشي عمومي شود
.