مقاله تحليل آماري بر روند گسترش ناموزون کاربري شبکه معابر در شهر اصفهان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در جامعه شناسي كاربردي (مجله پژوهشي علوم انساني دانشگاه اصفهان) از صفحه ۱۹ تا ۳۶ منتشر شده است.
نام: تحليل آماري بر روند گسترش ناموزون کاربري شبکه معابر در شهر اصفهان
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله برنامه ريزي کاربري اراضي
مقاله پارکينگ
مقاله ترافيک شهري
مقاله شبکه معابر
مقاله فضاي سبز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: تقوايي مسعود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
از بين کاربري هاي شهري، فضاهاي سبز بخشي از پيکره با اهميت شهرها هستند که به عنوان بخش جاندار ساخت كالبدي شهر، تلقي مي شوند و در هماهنگي با بخش بيجان كالبد شهر، بافت و سيماي شهر را تشكيل مي دهند. اما با توجه به نقش و جايگاه گسترش فضاهاي سبز در شهرها، طي سالهاي اخير در بيشتر شهرهاي ايران از جمله شهر زيباي اصفهان که روزگاري به عنوان الگوي باغشهر اسلامي و شهري با سرانه ايده آل فضاي سبز در دنيا مطرح بود، به جاي گسترش فضاهاي سبز، به توسعه فضاهاي کالبدي – مسکوني، تجاري، شبکه معابر، پارکينگ و … پرداخته شده است. اين در حالي است که بر اساس طرح بازنگري طرح تفصيلي شهر اصفهان، از ميان کاربريهاي اولويت دار، کاربري فضاي سبز در اولويت اول و کاربري شبکه معابر در اولويت ششم برنامه ريزي قرار دارد. متاسفانه ديدگاه حاکم فعلي، نگرش تک بعدي به برنامه ريزي و ترکيب کاربريها دارد و ارتباط فضاهاي شهري با يکديگر تقريبا فراموش شده است. در شرايط کنوني بسياري از برنامه ريزان شهري بر گسترش معابر و پارکينگ جهت حل مشکلات ترافيکي اعتقاد دارند، اما با توجه به تقاضاي بالاي سفر، خريد و تملک آسان خودرو، علاقه شهروندان به استفاده از خودروشخصي و افزايش روزافزون سفرهاي شهري، بواسطه دسترسي نامناسب به خدمات شهري،گسترش خيابان و تبديل بافتهاي شهري به گذرهاي عبوري و اختصاص درصد قابل توجهي از بودجه سازمانهاي متولي امور شهري به ساخت خيابان، بزرگراه و پارکينگ، تا چه زماني مي تواند پاسخگو باشد و آيا وقت آن نرسيده که برنامه ريزي سنتي کاربري اراضي شهري کنار گذاشته شود ؟ اگر روند فعلي امتداد يابد، ديرزماني نخواهد گذاشت که اگر از آسمان به شهر اصفهان بنگريم آن را شهري با زنجيره اي از خيابان هاي سياه خواهيم ديد نه يک شهر با زنجيره اي از فضاهاي سبز. بنابراين اين مقاله با ديدگاه مقايسه اي – تحليلي به روند افزايش بي رويه شبکه معابر و پارکينگ و در مقابل کاهش فضاهاي سبز در شهر اصفهان مي پردازد و در پايان با بهره گيري از مولفه هاي نوين برنامه ريزي کاربري اراضي شهري، راهکارهايي در راستاي حل اين معضل شهري ارايه مي دهد. نتايج تحقيق نشان مي دهد که دليل اصلي ترافيک اصفهان، به بالا بودن تقاضاي سفر شهري، فرهنگ ترافيکي شهروندان و نرخ بالاي توليد و جذب سفر شهري مربوط است و گسترش خيابان و بزرگراه چاره ساز نبوده و نبايد توسعه بزرگراهها و خيابان هاي شهري جايگزين فضاهاي سبز شهري شود.