مقاله تحليل تجارب همگرايي در جهان اسلام که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۹ در دانش سياسي از صفحه ۱۵۱ تا ۱۷۹ منتشر شده است.
نام: تحليل تجارب همگرايي در جهان اسلام
این مقاله دارای ۲۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله همگرايي
مقاله اتحاديه اروپا
مقاله نظريه هاي همگرايي
مقاله جهان اسلام
مقاله کشورهاي اسلامي
مقاله تجارب همگرايي
مقاله موانع همگرايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ولايتي علي اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: سعيدمحمدي رضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
دولت ها براي تداوم حيات سياسي خود و بالندگي آن، به ابزارهاي قدرت متوسل مي شوند و تلاش مي کنند تا با افزايش قدرت ملي، امنيت و منافع ملي خود را تضمين کنند. يکي از راه هاي کسب قدرت و افزايش آن، همگرايي و ايجاد نهادهاي فراملي در سطح يک منطقه است. اين مقاله بر آن است تا با استفاده از روش توصيفي-تحليلي، تجارب همگرايي در جهان اسلام را مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار داده نشان دهد که اگرچه اتحاديه اروپا در سايه نظريه هاي همگرايي موفق گرديده تا به غالب اهداف خود دست يابد، اما کشورهاي اسلامي تاکنون نتوانسته اند گام موثري در مسير همگرايي بردارند. در واقع، از زمان استقرار سيستم دولت-ملت در سرزمين هاي اسلامي، طرح هاي مختلفي براي همگرايي ارایه گرديده که در عمل، برخي به شکست انجاميده و برخي ديگر، به اميد موفقيت هاي آينده به فعاليت خود ادامه داده اند. اين ناکامي به دليل شرايط متفاوتي است که در کشورهاي اسلامي حاکم است. در واقع، موانع بزرگي چون استبداد داخلي، اختلافات سياسي، ملي گرايي افراطي، بي ثباتي سياسي، رقابت هاي منطقه اي، استعمار و صهيونيسم بر سر راه همگرايي جهان اسلام وجود دارد که بسياري از آن ها در جوامع آزاد غرب مشاهده نمي شود. در اين ميان، استبداد داخلي و سلطه استعمار از مهم ترين عوامل اخلال در روند همگرايي جهان اسلام محسوب مي شوند، عواملي که خود زمينه ساز بروز و تقويت ساير موانع همگرايي در ميان کشورهاي اسلامي هستند. نتيجه اينکه اتکاي صرف بر نظريه هاي رايج همگرايي براي تحقق اين هدف در ميان کشورهاي اسلامي کافي به نظر نمي رسد. در واقع، جوامع اسلامي نيازمند الگويي اند که بتواند موانع يادشده را با قدرت از سر راه آن ها بردارد. اين الگو جزء در سايه نظريه اسلام فراهم نمي گردد. اسلام فراتر از نظريه هاي معمول همگرايي و به عنوان بزرگ ترين عامل پيوند دهنده ميان مسلمانان مي تواند با حذف عوامل تفرقه، جهان اسلام را در مسير وحدت و همگرايي قرار دهد.