مقاله تحليل رفتار معتادان در آزمون قمار آيوا با استفاده از مدل يادگيري تقويتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در تازه هاي علوم شناختي از صفحه ۱۵ تا ۲۸ منتشر شده است.
نام: تحليل رفتار معتادان در آزمون قمار آيوا با استفاده از مدل يادگيري تقويتي
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله يادگيري تقويتي
مقاله آزمون قمار
مقاله اعتياد
مقاله مدل سازي محاسباتي
مقاله مدل سازي شناختي
مقاله نظام تصميم گيري

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دزفولي امير
جناب آقای / سرکار خانم: كرامتي محمدمهدي
جناب آقای / سرکار خانم: صفايي هومن
جناب آقای / سرکار خانم: لوكس كارو
جناب آقای / سرکار خانم: مكري آذرخش
جناب آقای / سرکار خانم: اختياري حامد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: هدف اين پژوهش، بررسي اختلالات تصميم گيري معتادان به مواد افيوني، در شرايط مخاطره آميز، با استفاده از روش مدل سازي شناختي است.
روش: در اين پژوهش، ابتدا نظام تصميم گيري آزمودني ها (گروه شاهد و گروه معتادان درمان جو)، با استفاده از نسخه فارسي آزمون قمار آيوا بررسي و سپس، يافته هاي آزمون با استفاده از مدل سازي شناختي تحليل شد. در اين راستا و بر اساس يادگيري تقويتي و شرايط آزمون قمار، مدل هاي مختلف تصميم گيري در شرايط مخاطره آميزِ آزمون قمار طراحي شد. در مرحله بعد، مدل ها در محيط آزمون قمار شبيه سازي و جداگانه بر داده هاي هر دو گروه برازش داده شدند. سپس، مدلي که مطابقت بيشتري با رفتار آزمودني هاي آن گروه داشت، مشخص شد.
يافته ها: نتايج نشان داد که هر دو گروه معتادان درمان جو (n=217) و شاهد (n=130) عملکرد ضعيفي در آزمون داشتند (امتياز خالص کمتر از ۱۰). علاوه بر آن، عملکرد گروه معتاد ضعيف تر از گروه شاهد بود (P<0.07) نتايج مدل سازي نشان مي دهد که مدل بهينه هر دو گروه مدلي است که در ارزيابي انتخاب هاي مختلف فقط به تعداد دفعات دريافت پاداش و زيان (و نه مقادير آنها) توجه مي کرد. روش تحليل حساسيت آشکار کرد که مدل بهينه براي گروه معتاد، علاوه بر توجه صرف به تعداد دفعات پاداش و زيان، بيشتر از گروه شاهد تحت تاثير آسيب گريزي قرار دارد.
نتيجه گيري: نتايج فوق گوياي آن است که علت کم بودن امتياز کسب شده در هر دو گروه، ناديده گرفتن اندازه پاداش و زيان و توجه به دفعات آن است. ضمن اين که، دليل پايين بودن بازده گروه معتاد نسبت به گروه شاهد، عدم تعادل آسيب گريزي و پاداش جويي و گرايش به سمت آسيب گريزي است. اين گرايش به آسيب گريزي مي تواند بر شرايط خاص معتادان درمان جو منطبق باشد.