مقاله تلقي هيدگر از زبان در «هولدرلين و ذات شعر» که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز و زمستان ۱۳۸۹ در پژوهشهاي فلسفي (نشريه دانشكده ادبيات و علوم انساني دانشگاه تبريز) از صفحه ۱ تا ۱۶ منتشر شده است.
نام: تلقي هيدگر از زبان در «هولدرلين و ذات شعر»
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله هيدگر
مقاله هولدرلين
مقاله شاعري
مقاله زبان
مقاله هنر
مقاله ساحت قدس

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: پيراوي ونک مرضيه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هيدگر، متفکر بزرگ آلماني (که دغدغه تفکرش «وجود» و پرسش از حقيقت است)، در سال ۱۹۳۶ در نوشته اي با عنوان «هولدرلين و ذات شعر» به بررسي شعر (پوئيسيس يا خلق نامستوري) که ذات زبان است و ارتباط آن با ساحت قدس مي پردازد. هيدگر با وام گرفتن پنج گفته از هولدرلين و تفسير آنها، حقايقي را درباره شاعري که اصل زبان يا به عبارتي ديگر زبان اصيل است بازگو مي کند که راهگشا در انديشيدن در باب وجود (تفکر اصيل) است. او با الهام از گفته هاي هولدرلين (شاعر محبوب هيدگر) معتقد است که شاعري بي شائبه ترين پيشه است که نه تنها دخل و تصرفي در عالم و آدم ندارد بلکه گشوده به روي ساحتي فراتر از زمين (ساحت قدس) و حقيقت است. خطير بودن اين پيشه از آنجاست که سکني گزيدن انسان بر روي زمين با شعر که همانا پاسخ به دعوت لوگوس (وجود يا اساس ظهور، زبان هستي) براي به نامستوري در آوردن است پيش مي آيد و اين مهم تنها به انسان شاعر سپرده شده تا چيزها را بنامد و با ناميدن، سهمي در ظهور چيزها بر عهده گيرد. به عبارتي ديگر شاعر خدمت به گشودگي و ظهور مي کند. در شاعري، موجودات آنگونه که هستند (به شيوه اصيل) نشان داده مي شوند. شاعر با ناميدن (زبان)، حقيقت موجودات را به منصه ظهور مي کشاند. بر اين اساس، ناميدن پرده گشودن از رخساره حقيقت است. اين سرآغاز ناميدن قدسيان و در پي آن، ناميدن چيزهاست. شاعر با تفکر حضوري و آماده ساختن خويش براي گشوده شدن ساحت قدس به روي خود، همزباني اصيل خود با قدسيان را آغاز مي کند و سپس بر اساس اين همزباني به ناميدن چيزها مي پردازد. شاعري، ذات زبان است که وجود و ذات چيزها را مي نامد. اصل سخن گفتن، شعر است. شاعري، گفتي (saying) است که در آن، موجود براي اولين بار ناميده مي شود؛ يا به عبارتي ديگر وجود موجود بنا نهاده مي شود. لذا شعر است که اساس سخن گفتن و زبان را ممکن مي گرداند. شعر، زبان اوليه يک قوم تاريخي است و شاعر واسطه اي است بين خدايان و آدميان که از جماعت بيرون ايستاده و در «ما بين» زمين و آسمان قرار گرفته است. از موضع هيدگر در قبال نسبت نزديک بين هنر و شاعري مي توان دريافت که آنچه اينجا در باب شعر گفته شده است گوياي مقام خطير زبان در تفکر اوست.