مقاله تمايز سلولهاي بنيادي مزانشيمي مشتق از مغز استخوان به سلول هاي دوپامينرژيک در مدل تجربي بيماري پارکينسون در موش هاي صحرايي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشكي ارتش جمهوري اسلامي ايران (annals of military and health sciences research) از صفحه ۲۳۵ تا ۲۴۳ منتشر شده است.
نام: تمايز سلولهاي بنيادي مزانشيمي مشتق از مغز استخوان به سلول هاي دوپامينرژيک در مدل تجربي بيماري پارکينسون در موش هاي صحرايي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سلول استرومال مشتق از مغز استخوان
مقاله آپوپتوزيس
مقاله توام درماني
مقاله کوآنزيم Q10

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نژادي اكرم
جناب آقای / سرکار خانم: قاضي فريده
جناب آقای / سرکار خانم: بختياري مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: عطايي زهره
جناب آقای / سرکار خانم: مهدي زاده مهدي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: بررسي ها نشان داده است که تعداد سلول هاي بنيادي زنده در ناحيه پيوند نقش بسيار مهمي در بهبود فعاليت عملکردي عضو دارد و مشخص شده که راديکال هاي آزاد نقش عمده اي در کاهش حيات سلول هاي پيوند يافته دارند. در مطالعه حاضر به بررسي تجويز توام کوآنزيم Q10 به همراه پيوند سلولهاي بنيادي مغز استخوان در موشهاي صحرايي مدل پارکينسون پرداختيم.
مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي از موش هاي صحرايي نر نژاد ويستار که به شش گروه زير تقسيم شده بودند استفاده گرديد، که عبارتند از: گروه کنترل، شاهد، تخريب، درمان با تجويز خوراکي CoQ10، درمان با پيوند BMSCs و درمان توام پيوند BMSCs به همراه تجويز خوراکي CoQ10. تجويز خوراکي CoQ10 با دوز ۲۰۰ mg/kg روزانه از يک هفته قبل از ايجاد مدل شروع گرديد و در طول مدت درمان نيز ادامه داشت. ايجاد مدل آزمايشگاهي بيماري پارکينسون در موش هاي صحرايي گروه هاي درماني و گروه تخريب با تزريق ۲٫۵ ميکروليتر محلول سالين ۰٫۹ درصد حاوي ۸ ميکروگرم ۶-هيدروکسي دوپامين و ۰٫۲ درصد اسيد اسکوربيک به بخش متراکم جسم سياه با روش استريوتاکسي صورت گرفت. در انتهاي دوره درماني دو ماهه مولکولي به عمل آمد.
يافته ها:بررسي هاي مولکولي وجود ژن TH را در هر سه گروه درماني نشان داد با اين تفاوت که ميزان بيان ژن TH در گروه درماني توام نسبت به دو گروه درماني ديگر بيشتر بود(p<0.001) .
بحث و نتيجه گيري: استفاده توام دو درمان نوروپروتکتيو و درمان جايگزيني ميتواند تاثير بهتري در درمان بيماري پارکينسون نسبت به هر يک از اين درمان ها به تنهايي داشته باشد و مي تواند در صورت انجام مطالعات بعدي و بيشتر، جايگزين درمان هاي رايج کنوني نيز گردد.