مقاله تنش زدايي نامتوازن در سياست خارجي ايران ۸۸-۱۳۶۷ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در فصلنامه ژئوپليتيك از صفحه ۱۰۲ تا ۱۲۰ منتشر شده است.
نام: تنش زدايي نامتوازن در سياست خارجي ايران ۸۸-۱۳۶۷
این مقاله دارای ۱۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تنش زدايي نامتوازن
مقاله اعتمادسازي
مقاله مشارکت موثر
مقاله نقش ملي
مقاله نخبگان
مقاله عوامل ساختاري

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ترابي طاهره

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تنش زدايي در سياست خارجي ايران از سال ۱۳۶۷ شروع شد. در اين دوران، شاهد تغيير در «جهت گيري» و «نقش ملي» سياست خارجي ايران مي باشيم. اين امر را مي توان انعکاس ضرورت هاي اقتصادي، استراتژيک و امنيتي دانست. بر اساس ضرورت هاي دوران جديد، شاهد تغيير در اولويت هاي سياست خارجي و اقتصادي ايران بوده ايم. موج اول تنش زدايي را مي توان عامل بازسازي روابط ايران با کشورهاي حوزه خليج فارس و خاورميانه دانست.
موج دوم تنش زدايي از سال ۱۳۷۶ آغاز شد. در اين مقطع زماني، شرايط براي ارتقا سطح همکاري هاي ايران با کشورهاي اروپايي فراهم شد. محور اصلي موج دوم تنش زدايي بر گسترش روند «اعتمادسازي» قرار داشت. همکاري هاي اقتصادي و استراتژيک ايران با کشورهاي اروپايي ارتقا يافت. در اين دوران، تلاش گسترده اي براي «مشارکت موثر» ايران با ساير کشورهاي جهان در حوزه هاي اقتصادي و استراتژيک انجام شد.
روند ياد شده در دهه ۱۳۸۰ با نشانه هايي از برگشت پذيري همراه گرديد. اين امر ناشي از عدم توازن در فرآيندهاي تنش زدايي مي باشد. در دوران جديد، اولويت هاي سياسي و استراتژيک ايران تغيير يافت. جلوه هايي از عدم توازن در موضوعات سياست خارجي و امنيتي ايران به وجود آمد. از سوي ديگر، شاهد فرآيندي مي باشيم که به موجب آن، نقش ملي ايران در سياست خارجي دگرگون شد. همکاري هاي چندجانبه، به تضادهاي گسترش يابنده تبديل گرديد. اين امر نشان مي دهد که جلوه هايي از عدم توازن در فرآيندهاي سياست خارجي ايران ظهور يافته و تاثير خود را بر بسياري از موضوعات بر جاي گذاشته است.
دلايل مختلفي براي شکل گيري عدم توازن در سياست خارجي تنش زدا وجود دارد. فرضيه اين مقاله آن است که «عوامل ساختاري» به موازات مولفه هاي فروملي از جمله «نقش نخبگان»، عامل تغيير در سياست خارجي و ظهور مولفه هاي نامتوازن گرديده است. روش پژوهش نيز در قالب مدل ساختار ـ کارگزار انجام گرفته، نقش نيروهاي بين المللي را به موازات تغيير در نخبگان سياسي برجسته مي سازد.