مقاله خداباوري، خوديابي يا ازخودبيگانگي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در الهيات تطبيقي از صفحه ۷۷ تا ۹۶ منتشر شده است.
نام: خداباوري، خوديابي يا ازخودبيگانگي
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خداباوري
مقاله ازخودبيگانگي
مقاله انسان
مقاله ماديت
مقاله خوديابي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صادقي حسن آبادي مجيد
جناب آقای / سرکار خانم: گنجور مهدي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به عقيده برخي متفکران غربي، نشاندن انسان زميني و مقهور در کنار خدايي آسماني و قاهر جز به قيمت ازخود بيگانگي انسان و حلول شخصيتي بيگانه در ذهن و روان او تمام نمي شود. اساسا تلقي آدمي از اليناسيون (ازخود بيگانگي) و چگونگي آن، رابطه مستقيم با نحوه تلقي وي از انسان و ماهيت او دارد؛ البته، نوع نگاهي که انسان به خداوند دارد و خدايي که يک آيين معرفي مي کند، متغير ديگري است که در آن سوي معادله انسان و خدا، نقش تعيين کننده اي در اعتقاد به «ازخودبيگانگي» دارد. در تعاليم اسلامي، فطرت و دين دو حقيقت متناظر برهم تعريف شده اند و به عبارت ديگر، حقيقت واحدي در دو جلوه تکوين و تشريع به صورت فطرت و دين، ظهور نموده اند. در فلسفه اسلامي، خصوصا حکمت متعاليه، رابطه انسان با خدا و بلکه جهان با خدا عين ربط و تعلق است. در آموزه هاي وحياني، حقيقت انسان نفخه اي الهي است. لذا با ذات الهي سنخيت تام داشته، همچنانکه خودفراموشي نتيجه مستقيم خدافراموشي است، خداباوري و خوديابي نيز پيوندي وثيق با يکديگر دارند. در تعاليم عرفاني عارفان مسلمان هم، خداوند حقيقتي است که از منِ آدمي «من تر» است و لذا هرچه قرب و کشش و انجذاب به او بيشتر باشد، نه تنها آدمي از خود تهي و بيگانه نمي شود، بلکه خود را بيشتر مي يابد و به سر منزل مقصود و اصل خود نائل مي گردد.