مقاله خداشناسي عرفاني مولانا جلال الدين بلخي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در عرفان اسلامي (اديان و عرفان) از صفحه ۱۲۵ تا ۱۵۴ منتشر شده است.
نام: خداشناسي عرفاني مولانا جلال الدين بلخي
این مقاله دارای ۳۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مولانا
مقاله تشبيه و تنزيه
مقاله خداشناسي
مقاله تصوف اسلامي
مقاله ذات و صفات الهي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اسدي علي اوسط

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در نگرش تنزيهي عارفان مسلمان، خدا حقيقتي برتر و والاتر از همه مخلوقات و صفات آنان و ذاتا متمايز از تمامي آفريدگان است. با وجود رابطه محبت و عشقي که نزد صوفيان ميان انسان و خدا مطرح مي شود، وجه غالب در خداشناسي عرفاني اساسا مبتني بر تنزيه ذات حق تعالي است. در خداشناسي عرفاني مولانا جلال الدين بلخي، هيچ کس به کنه حقيقت خدا نمي رسد و ذات خدا به هيچ وجه بوسيله عقول و ادراکات بشري قابل شناخت نيست؛ از نظر مولانا، کنه ذات خدا در پرده «غيب مطلق» است و ادراکات بشري با توسل به قياس و توهم و تفکر به جايي نمي رسد. با وجود اين، مولانا درباره امکان يا عدم امكان شناخت خدا با آوردن تمثيل هايي پر معنا دو نگرش متفاوت «تنزيه گرا» و «تشبيه گرا» را مطرح مي کند؛ او در نگرش تنزيهي، عقل آدمي را عاجز از شناخت ذات و صفات خدا مي داند. در حاليکه در نگرش تشبيهي معتقد است كه خداوند وجود خود را از طريق آثار و نشانه هايش براي انسان متجلي مي سازد. به عقيده وي، انسان فقط از طريق ظهور آثار خداوند مي تواند پرتوي از صفات حق تعالي را – در حد فهم خود- مشاهده نمايد و در هر حال ماهيت حقيقي اوصاف کمال الهي بر هر کسي غير از خداوند پوشيده است.