مقاله خصوصيات زراعي و وراثت پذيري صفات در توده هاي آجيلي آفتابگردان (.Helianthus annuus L) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۸ در پژوهش در علوم زراعي از صفحه ۹۵ تا ۱۰۶ منتشر شده است.
نام: خصوصيات زراعي و وراثت پذيري صفات در توده هاي آجيلي آفتابگردان (.Helianthus annuus L)
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آفتابگردان آجيلي
مقاله خصوصيات زراعي
مقاله عملكرد دانه و وراثت پذيري

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: غفاري مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: ميرزاپور محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور ارزيابي عملكرد و خصوصيات زراعي چهار توده محلي آفتابگردان آجيلي (قلمي، پسته اي، دورسفيد و بادامي) آزمايشي در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي با ۶ تكرار در سال زراعي ۱۳۸۲ در ايستگاه تحقيقات کشاورزي و منابع طبيعي خوي به اجرا در آمد. بر اساس نتايج حاصل، اختلاف آماري معني داري بين توده هاي مورد ارزيابي از نظر كليه صفات به غير از قطر طبق وجود داشت. آفتابگردان توده قلمي با توليد ۱۹۵۵ كيلوگرم دانه در هكتار بيشترين عملكرد دانه را نشان داد ولي اختلاف آن با توده دور سفيد معني دار نبود. درشت ترين دانه ها در تودي بادامي با وزن ۲۰۰ دانه ۴۴٫۳۹ گرم و كمترين آن در توده دور سفيد مشاهده گرديد. از نظر تعداد دانه در طبق توده قلمي برتر بود (۱۰۷۵ دانه در طبق). توده هاي قلمي و بادامي در مقايسه با دو توده ديگر زودرس تر بودند و دوره رويش خود را به ترتيب در ۱۳۸ و ۱۳۹ روز تکميل کردند. از نظر ارتفاع بوته، توده قلمي با ۲۹۵ و بادامي با ۲۸۴ سانتي متر پابلندترين انواع آجيلي بودند. توده قلمي و بادامي به ترتيب با ۲۵٫۹۱ و ۲۴٫۴۳ ميلي متر از بيشترين طول دانه برخوردار بودند. سنگين ترين وزن آكن (۰٫۲۹ گرم) و بيشترين وزن مغز دانه ( ۰٫۱۴گرم) در توده بادامي ديده شد. صفات پايان گل دهي، مدت گل دهي، طول دوره رويش و زمان شروع گل دهي و ارتفاع بوته با وراثت پذيري در محدوده ۰٫۸۴ تا ۰٫۹۸ بيشترين وراثت پذيري را نشان دادند و بيانگر امكان اصلاح اين توده ها از طريق روش هاي مبتني بر انتخاب مي باشد. وراثت پذيري قطر طبق ۰٫۲۳ و وزن ۲۰۰ دانه ۰٫۱۱ بود و بيانگر آن است كه كاشت بذرهاي درشت نمي تواند هميشه منجر به توليد طبق هايي با بذرهاي درشت شود. بالا بودن وراثت پذيري تعداد دانه (۰٫۵۹) در مقايسه با وزن دانه بيانگر آن است كه انتخاب از طريق تعداد دانه مي تواند از كارايي بيشتري در برنامه هاي اصلاحي برخوردار باشد.