مقاله روابط نسلي در سينماي جنگ ايران (با تاكيد بر سينماي حاتمي كيا) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۷ در مطالعات فرهنگي و ارتباطات از صفحه ۵۷ تا ۸۷ منتشر شده است.
نام: روابط نسلي در سينماي جنگ ايران (با تاكيد بر سينماي حاتمي كيا)
این مقاله دارای ۳۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تقابل روايي
مقاله جنگ
مقاله روابط بين نسلي
مقاله روابط درون نسلي
مقاله ذهنيت نسلي
مقاله ساختار روايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آزادارمكي تقي
جناب آقای / سرکار خانم: اعتمادي فرد سيدمهدي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بررسي روايت هاي سينمايي از تجربه هاي نسليِ مشترک در خصوص جنگ هشت ساله ايران، موضوع مقاله حاضر است. در اين مقاله تلاش شده تا با اتخاذ رويکردي ساختارگرايانه بتوان به بررسي چگونگي بازنمايي دوگانگي هاي مربوط به روابط نسلي (اعم از: روابط درون نسلي و روابط بين نسلي) پرداخت که در آثار سينماي جنگ حاتمي کيا بازنمايي شده است از جمله: عقيده گرايي / عمل گرايي، وظيفه محوري / نتيجه محوري، عشق مداري / عقل مداري، درون گرايي / برون گرايي و گذشته گرايي / آينده گرايي. منطق پي گرفته شده براي تحليل تقابل هاي استخراج شده، الگوهاي کنشي پارسونز است. از ميان آثار حاتمي کيا به بررسي پنج اثر وي پرداخته شد که هم متعلق به ژانر جنگ بوده اند و هم به موضوع «روابط نسلي» پرداخته اند: مهاجر (۱۳۶۸)، از کرخه تا راين (۱۳۷۱)، آژانس شيشه اي (۱۳۷۶)، موج مرده (۷۹/۱۳۷۸) و به نام پدر (۱۳۸۴). مولف در سير بازنمايي روابط نسلي، از مهاجر تا به نام پدر، از سويه ابتدايي تقابل هاي مذکور به سويه دوم مايل شده است. اين امر مي تواند شاهدي بر شکل گيري ساحت اجتماعي مستقلي باشد که پس از جنگ به تدريج ايجاد شد و مولف نيز تحت تاثير آن، در خوانش مرجح خويش به سويه دوم تمايل يافته است.