مقاله سبکهاي فرزند پروري والدين شهر رشت که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۸ در پرستاري و مامايي جامع نگر (فصل نامه دانشكده هاي پرستاري و مامايي استان گيلان) از صفحه ۲۷ تا ۳۱ منتشر شده است.
نام: سبکهاي فرزند پروري والدين شهر رشت
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سبکهاي فرزند پروري
مقاله والدين
مقاله نوجواني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ميرزايي مهشيد
جناب آقای / سرکار خانم: چهرزاد مينوميترا
جناب آقای / سرکار خانم: يعقوبي ياسمن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: سبک فرزندپروري والدين در دوران مختلف کودکي به منظور تعليم و تربيت فرزندان برچگونگي تکامل شخصيت آنان تاثيرگذار مي باشد. ارتباط مناسب والد با کودک علاوه بر فراهم نمودن آسايش و تقويت احساساتي از قبيل اعتماد، اطمينان، امنيت و استــقلال، زمينه ساز رشد و بلوغ جسمي، رواني و به خصوص اجتماعي در سنين نوجواني و بعد از آن مي گردد.
هدف: مطالعه حاضر با هدف تعيين سبکهاي فرزند پروري والدين شهر رشت انجام شده است.
روش کار: مطالعه حاضر يک پژوهش توصيفي است که درآن ۱۵۰ نوجوان ۱۶-۱۴ ساله (سن اواسط نوجواني) با روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي از دبيرستانهاي شهر رشت انتخاب شده و در پژوهش شرکت نمودند. پرسشنامه مشتمل بر دو بخش اطلاعات دمــوگرافـيک نوجوان و خانواده و ابزاري که کيفيت ارتباط پدر و مادر را بطور جداگانه مورد سنجش قرار مي داد (PBI) Parental Bonding Instrument توسط نوجوانان تکميل شده و پس از جمع آوري به کمک نرم افزارآماري ۱۵ SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايچ: يافته هاي پژوهش نشان مي دهد ميانگين و انحراف معيار ميزان مراقبت و حمايت بيش از حد در پدران بترتيب (۳٫۶۸±۱۵٫۳۹) و (۴٫۲۲±۱۶٫۶۳) و اين مقادير در مادران بترتيب (۴٫۲۲±۱۳٫۴۵) و (۴٫۸۱±۱۴٫۴۰) مي باشد که پدران و مادران بر اساس درجه بندي در ابزار در دسته محبت کم و حمايت زياد (کم محبت) قرارمي گيرند.
نتيجه گيري: پدران و مادران شهر رشت نشان دادند که با کودکان سرد بوده وآنان را طرد مي کنند و نيز با حمايت بيش از حد ازفرزندان خود مانع استقلال و پيشرفت آنان مي گردند. اين امر قويا مي تواند ناشي از عدم آگاهي از نحوه برخورد صـحـيح والدين با فرزندان در مراحل مختلف رشد و تکامل و عواقب جبران ناپذير بر زندگي آينده جوانان باشد که خود لزوم آموزشهاي همگاني بر اساس برنامه هاي ساختار يافته براي والدين قبل از تولد فرزندان را مطرح مي نمايد.