مقاله فراواني نسبي سنگ کيسه صفرا در بيماران ديابتي و عوامل خطر ساز آن در مراجعه کنندگان به درمانگاه ديابت بيمارستان شريعتي طي سال هاي ۸۶ – ۱۳۸۴ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آذر و دي ۱۳۸۹ در مجله ديابت و متابوليسم ايران (مجله ديابت و ليپيد ايران) از صفحه ۱۸۰ تا ۱۸۷ منتشر شده است.
نام: فراواني نسبي سنگ کيسه صفرا در بيماران ديابتي و عوامل خطر ساز آن در مراجعه کنندگان به درمانگاه ديابت بيمارستان شريعتي طي سال هاي ۸۶ – ۱۳۸۴
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله عوامل خطرساز
مقاله سنگ کيسه صفرا
مقاله ديابت
مقاله شيوع

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عباس زاده اهرنجاني شبنم
جناب آقای / سرکار خانم: اميني ساره
جناب آقای / سرکار خانم: ستوده منش رسول
جناب آقای / سرکار خانم: حشمت رامين
جناب آقای / سرکار خانم: محسني جم نصير
جناب آقای / سرکار خانم: مهاجري تهراني محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: سنگ کيسه صفرا، يکي از شايع ترين بيماري هاي گوارشي در دنياست که علل زيادي از جمله ديابت زمينه ساز آن است. هدف اين مطالعه بررسي فراواني و عوامل خطرزاي ابتلا به سنگ کيسه صفرا در بيماران ديابتي مي باشد.
روش ها: اين مطالعه به صورت مقطعي و توصيفي بوده که بر روي ۳۰۰ نفر از بيماران ديابتي مراجعه کننده به درمانگاه ديابت بيمارستان شريعتي تهران در بين سال هاي ۱۳۸۴ الي ۱۳۸۶ انجام گرفته است. بيماران پس از انجام سونوگرافي، بر اساس وجود و يا عدم وجود سنگ کيسه صفرا به ترتيب به دو گروه مورد و شاهد تقسيم شدند و عوامل خطرزا از طريق تحليل هاي آماري مورد بررسي قرار گرفتند.
يافته ها: در اين جمعيت، فراواني سنگ کيسه صفرا ۲۰ نفر (۶٫۷%) بود و جنسيت زن با خطر ابتلا به سنگ کيسه صفرا همراهي معني دار داشت (۱۱٫۶۰ – ۱٫۰۷: ۹۵%CI، OR=3.22). ميانگين سن افراد داراي سنگ کيسه صفرا (P=0.01) و همچنين ميانگين تعداد زايمان ها (P=0.01) و ميانگين سن منوپوز (P=0.02) در گروه داراي سنگ کيسه صفرا به طور معني داري بيش از گروه فاقد سنگ بود.
نتيجه گيري: شيوع سنگ کيسه صفرا در اين بيماران تقريبا مشابه شيوع سنگ کيسه صفرا در جمعيت ايراني است. در اين مطالعه مانند ساير مطالعات، جنسيت زن و ميانگين تعداد زايمان ها و سن منوپوز با وجود سنگ کيسه صفرا ارتباط داشت. پيشنهاد مي گردد که در مطالعات آتي از حجم نمونه بيشتري جهت تعيين فراواني و عوامل خطرساز احتمالي استفاده گردد و گروه ها از نظر رده سني همسان شوند.