مقاله فون و بيولوژي پشه خاکي (Diptera: Psychodidae) در شهرستان جاسک، کانون ليشمانيوز پوستي در استان هرمزگان، ۱۳۷۸ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در مجله پزشكي هرمزگان از صفحه ۸ تا ۱۵ منتشر شده است.
نام: فون و بيولوژي پشه خاکي (Diptera: Psychodidae) در شهرستان جاسک، کانون ليشمانيوز پوستي در استان هرمزگان، ۱۳۷۸
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ليشمانيوز پوستي
مقاله پشه خاکي
مقاله ايران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عزيزي كوروش
جناب آقای / سرکار خانم: فكري سجاد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: بيماري سالک در ساليان اخير همواره در حال گسترش در کشورمان بوده است. شهرستان جاسک در شرق استان هرمزگان در چند سال گذشته بيشترين آمار بيماري را بخود اختصاص داده و از آنجا که تبيين هر گونه استراتژي کنترلي در بيماريهاي Vector-borne مستلزم آگاهي از فون و بيولوژي ناقلين است، اين مطالعه براي اولين بار در اين منطقه اجرا گرديده است.
روش کار: در مطالعه اي توصيفي مقطعي طي سالهاي ۸۷-۱۳۸۶ فون و بيواکولوژي پشه خاکي ها در شهرستان جاسک مورد بررسي قرار گرفت. صيد پشه خاکي ها با استفاده از تله هاي چسبان و تله هاي نوري CDC انجام و گونه ها بروش ميکروسکپيک تشخيص و وفور و فعاليت ماهيانه آنها نيز مشخص گرديد. نرخ پاريتي (درصد تخمگذاري کرده) پشه هاي ماده با تشريح و مشاهده غدد ضميمه دستگاه تناسلي و تمايلات آنتروپوفيليک دو گونه غالب آنها بروش سرولوژيک ELISA مورد بررسي قرار گرفته است.
نتايج: در اين تحقيق در مجموع ۸۱۲۳ عدد پشه خاکي صيد شد که ۵۷٫۵۲ درصد آنها نر و ۴۲٫۴۹ درصد ماده بودند. هشت گونه پشه خاکي شامل سه گونه از جنس فلبوتوموس و پنج گونه سرژانتوميا بعنوان فون پشه خاکي هاي شهرستان تشخيص داده شد. گونه Phlebotomus major براي اولين بار در استان هرمزگان صيد و شناسايي گرديد. گونه هاي Ph. papatasi و Ph. salehi با ۵۹٫۹۱و ۱۷٫۲۱ درصد بيشترين وفور را دارا بودند و هر دو گونه تمايلات اندوفيليک نسبتا بالايي داشتند.
نتيجه گيري: در شهرستان جاسك پشه خاكي ها با تنوع گونه اي كم ولي با وفور بسيار بالا فعالند و احتمالا دو گونه ف
. پاپاتاسي و ف. صالحي انگل را از جوندگان مخزن به انسانها انتقال مي دهند. با توجه به اندوفيل بودن نسبي گونه هاي غالب و ناقلين احتمالي در صورتي كه عمليات سمپاشي با سموم پايرتروئيدي با پوشش مكاني و زماني مناسب و صرفا در روستاهاي هايپراندميك انجام و با عمليات مبارزه با مخازن و آموزش ساكنين در مورد راههاي پيشگيري از ابتلا تلفيق گردد، مي تواند در كنترل بيماري موثر باشد.