مقاله مباني نظري و راهبردي مديريت ارتقاي امنيت اجتماعي و فرهنگي در تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۰ در راهبرد از صفحه ۴۹ تا ۷۶ منتشر شده است.
نام: مباني نظري و راهبردي مديريت ارتقاي امنيت اجتماعي و فرهنگي در تهران
این مقاله دارای ۲۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله امنيت
مقاله امنيت اجتماعي
مقاله امنيت فرهنگي
مقاله احساس امنيت
مقاله بي سازماني اجتماعي
مقاله سرمايه اجتماعي
مقاله سرمايه فرهنگي
مقاله حمايت اجتماعي
مقاله مديريت امنيت فرهنگي و اجتماعي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صالحي اميري سيدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: افشاري نادري افسر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اگرچه بروز آسيب ها و ناهنجاري ها در جوامع مختلف، تا حدودي طبيعي است، اما ذات زندگي اجتماعي بشر همواره با کمبود ها، نارسايي ها و اختلالاتي مواجه است که بروز ناهنجاري ها را ناگزير مي سازد. اگر اين معضلات به ميزاني رسيدند که به مساله اجتماعي تبديل شدند، شايسته توجه و تدبر جدي بوده و بايستي علل و عوامل افزايش دهنده بسترها، زمينه ها و همچنين ابعاد و زواياي اين ناهنجاري ها بررسي و شناخته شوند و مبتني بر پژوهش ها و مطالعات، سياست ها و راهکار هاي کنترل و مهار، تدوين گردد. مسايل و آسيب هاي امنيت اجتماعي و فرهنگي، پديده هاي غير فردي، واقعي، نسبي، قانونمند و قابل کنترل هستند که طرح و شناسايي علمي آنها مستلزم وجود يک واحد اجتماعي مشخص و انديشمند است که با تعامل گروهي، جهت ارتقا و مديريت آن اقدام گردد. مفهوم ” فرهنگ امنيتي” از اين انديشه ناشي مي شود که در هر نظامي، امنيت بايد به منزله حقوق اساسي يک شهروند تلقي گردد؛ حقوقي که افراد جامعه مي توانند خواهان رعايت آن از جانب مسوولان اجرايي شوند. گفتمان هاي جديد در نگاه به امنيت اجتماعي برخلاف ديدگاه هاي سنتي، امنيت را در بستر اجتماعي آن مطالعه مي نمايند که از اين منظر مولفه هاي اجتماعي در تکوين، استقرار و استمرار امنيت، نقش برجسته اي پيدا مي کنند و در اين چشم انداز است که پارادايم هاي تحليلي متفاوتي متناسب با شرايط اجتماعي هر جامعه براي تحليل و طراحي استراتژي هاي امنيت پديدار مي شوند. پژوهش حاضر در راستاي اين اهداف، با بررسي اسنادي و پيمايشي احساس امنيت در تهران، در تلاش براي رسيدن به راهکار هاي کنترل و مهار امنيت مي باشد. نتايج به دستامده حاکي از آن است که در ميان متغير هاي اثرگذار بر امنيت، بيشترين تاثير را متغير سرمايه فرهنگي داشته است. بنابراين با نگاهي کلان به جامعه و با توجه به نتايج پژوهش، به طراحي الگوي ارتقاي مديريت امنيت اجتماعي و فرهنگي پرداخته شده است.