مقاله مفهوم قرباني (يجنه / يسنه) در هند و ايران باستان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز و زمستان ۱۳۸۷ در پژوهشنامه اديان از صفحه ۱۰۱ تا ۱۳۵ منتشر شده است.
نام: مفهوم قرباني (يجنه / يسنه) در هند و ايران باستان
این مقاله دارای ۳۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله يجنه
مقاله يسنه
مقاله سومه
مقاله هومه
مقاله مدهه
مقاله ميزده
مقاله براهمنه ها
مقاله يسنه ها

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عدلي محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در روزگار باستان آيين قرباني، در هند و ايران، مهمترين آيين ديني تلقي مي شد. در هند آيين قرباني رفته رفته از آييني ابتدايي به چنان نظام پيچيده اي بدل شد که در دوره اي براي برگزاري آن حضور چندين دين يار ضروري بود و نظام تمام کائنات وابسته به اين عمل تصور مي شد. شرح اين آيين با جزييات تمام در متوني موسوم به براهمنه ها نقل شده است. براهمنه ها در واقع بازتاب دوره اي از حيات دين هندوست که در آن آيين گرايي محض حکمفرما بود و دين ياران هندو حاکمان مطلق جامعه بودند. در ايران باستان نيز اين آيين از رونق زيادي برخوردار بود و دين زردشتي رسمي بر برگزاري اين آيين بسيار تاکيد مي کرد که بازتاب آن در متن يسنه مشهود است. بررسي اين دو سنت از وجود شباهت هايي قابل توجه خبر مي دهد: نخست اينکه اين رسم ريشه در پيشينه مشترک هندو- ايرانيان دارد. در ريگ ودا اگرچه به قرباني اشاره مي شود اما تاکيد بر عمل قرباني در دوره بعد (در براهمنه ها) صورت مي گيرد. از سوي ديگر در گاهان زردشت به نظر مي رسد قرباني چندان عمل خوشايندي نيست، اما در دوره بعد (در يسنه) آيين محوري دين زردشتي محسوب مي شود. در هند اين آيين به سبب باطن گرايي دوره هاي بعد افول کرد و در ايران نيز بر اثر عوامل خارجي (ظهور اسلام) از رونق افتاد.