مقاله مقايسه اثر درمان تركيبي دفروكسامين و دفريپرون با دفروكسامين به تنهايي در بيماران تالاسمي ماژور که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در فصلنامه پژوهشي خون از صفحه ۲۲۷ تا ۲۳۴ منتشر شده است.
نام: مقايسه اثر درمان تركيبي دفروكسامين و دفريپرون با دفروكسامين به تنهايي در بيماران تالاسمي ماژور
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دفروكسامين
مقاله دفريپرون
مقاله تالاسمي ماژور
مقاله حجم ضربه اي بطني
مقاله فريتين‌

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كرمي حسين
جناب آقای / سرکار خانم: كوثريان مهرنوش
جناب آقای / سرکار خانم: ابوالقاسمي حسن
جناب آقای / سرکار خانم: رشيدي قادر فريبا
جناب آقای / سرکار خانم: وحيدشاهي كوروش
جناب آقای / سرکار خانم: دبيريان مژده
جناب آقای / سرکار خانم: كرمي حسن
جناب آقای / سرکار خانم: مهدوي محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: يوسفي الهه
جناب آقای / سرکار خانم: علي زاده نوايي رضا
جناب آقای / سرکار خانم: طالع علي
جناب آقای / سرکار خانم: شاه محمدي سهيلا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: اضافه بار آهن به ويژه در قلب، مهم ‌ترين علت مرگ و مير بيماران تالاسمي ماژور مي باشد. شلاتورتراپي يکي از روش ‌هاي درماني مهم اين بيماران است. اين مطالعه به منظور مقايسه اثرات درمان ترکيبي دفروکسامين با دفريپرون و دفروکسامين به تنهايي در بيماران تالاسمي ماژور استان مازندران انجام شد.
مواد و روش‌ها: در يک کارآزمايي باليني، بيماران تالاسمي ماژور با فريتين سرم بيش از ۳۰۰۰ng/ml به دو گروه تقسيم و از نظر سن، جنس، فريتين سرم و LVEF همسان سازي شدند. به گروه اول دفروکسامين به تنهايي و به گروه دوم ترکيبي از دفريپرون و دفروکسامين داده شد. بيماران هر ماه معاينه فيزيکي شده و فريتين سرم، متوسط هموگلوبين،AST، ALT و LVEF از ۶ ماه قبل از مطالعه و سپس در هر مراجعه اندازه‌ گيري و ثبت شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي t و كاي‌دو مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.
يافته ها: ۵۰ بيمار در هر گروه در مدت۶٫۲ ± ۲۸٫۵ ماه پي‌گيري شدند. فريتين سرم در گروه ‌هاي دفروکسامين و ترکيبي به ترتيب ۱۴۰۰±۴۱۰۰ ng/ml و ۱۷۰۰±۴۵۰۰ ng/ml در طي ۶ ماه قبل از شروع مطالعه بود که به ترتيب به ng/ml 2200 ± ۴۶۰۰ و 1400 ± ۳۸۰۰ng/ml در پايان درمان کاهش يافت .(p<0.05) فقط ۳ بيمار مبتلا به لوکوپني قابل برگشت و ۱۰ بيمار دچار حالت تهوع در گروه درمان ترکيبي شدند.
نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد كه درمان تركيبي، داراي اثر بهتري در كاهش فريتين سرم است. به علاوه مي تواند LVEF را بهبود بخشد.