مقاله مقايسه اثر عوامل خطر شاخص توده بدني، مرحله‌ پاتولوژيک و عوامل وراثتي بر بقا بين سرطان ‌هاي کولون و رکتال: مدل شکنندگي مخاطره ‌هاي رقيب که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در مجله اپيدميولوژي ايران از صفحه ۳۵ تا ۴۹ منتشر شده است.
نام: مقايسه اثر عوامل خطر شاخص توده بدني، مرحله‌ پاتولوژيک و عوامل وراثتي بر بقا بين سرطان ‌هاي کولون و رکتال: مدل شکنندگي مخاطره ‌هاي رقيب
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کولون
مقاله رکتال
مقاله عوامل تشخيصي
مقاله بقا
مقاله شکنندگي
مقاله مخاطره ‌هاي رقيب

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اصغري جعفرآبادي محمد
جناب آقای / سرکار خانم: حاجي زاده ابراهيم
جناب آقای / سرکار خانم: كاظم زاده انوشيروان
جناب آقای / سرکار خانم: فاطمي سيدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و اهداف: عوامل تشخيصي سرطان کورکتال درک دقيقي از دو سرطان کولون و رکتوم و عوامل مخاطره‌ موثر بر آن فراهم نمي ‌کند. هدف از ‌اين مطالعه، مقايسه‌ عوامل خطر موثر بر بقاي بيماران بين سرطان‌ هاي فوق است.
روش کار: داده‌ هاي ۱۲۱۹ بيمار مبتلا به سرطان‌ هاي کولون و رکتال به تشخيص گزارش پاتولوژي مرکز تحقيقات گوارش و بيماري‌ هاي کبد دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي، طي دي ‌ماه ۱۳۸۳ تا مهرماه ۱۳۸۷، با مدل شکنندگي بقاي پارامتري، تحليل شدند.
نتايج: در تحليل يک متغيره، براي سن حين تشخيص، جنسيت، وضعيت تاهل، نژاد و سطح تحصيلات، بقاي بيماران مبتلا به سرطان کولون بين تقريبا نصف تا حدود يک‌ چهارم برابر و براي شاخص‌ توده‌ بدني(BMI: Body Mass Index) ، سابقه‌ مصرف الکل، بيماري التهابي روده (IBD: Inflammatory Bowel Disease)، سابقه‌ فاميلي ابتلا به سرطان و مرحله‌ي پاتولوژيک تومور به صورت معني‌ داري (بين ۰٫۱۲ تا ۰٫۵۶ برابر) کوتاه ‌تر از بيماران مبتلا به سرطان رکتال حاصل شد. در تحليل چند متغيره براي سن حين تشخيص، تفاوت معني ‌داري بين کولون و رکتوم مشاهده شد، اما براي عواملBMI ، سابقه‌ مصرف الکل و IBD و مرحله‌ پاتولوژيک اين تفاوت معني ‌دار نبود. وضعيت بقاي تعديل شده و بقاي ۱، ۲، ۳، ۴ و ۵ ساله‌ بيماران مبتلا به سرطان رکتال بهتر از وضعيت بقاي بيمارن مبتلا به سرطان کولون بود.
نتيجه ‌گيري: براي عوامل خطر مورد بررسي، بين کولون و رکتوم تفاوت وجود دارد، بنابراين اطلاعات حاصل از ارزيابي اختصاصي کولون و رکتوم مي‌ تواند در مطالعه‌ مکانيسم ‌هاي مولکولي، طراحي کارآزمايي ‌هاي باليني، تشخيص بهتر بيماري و يا تجويز درمان مطلوب و اختصاصي مفيد باشد.