مقاله مقايسه تاثير تمرينات تعادلي، ذهني و ترکيبي بر تعادل مردان سالمند سالم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز و زمستان ۱۳۸۹ در پژوهش در علوم توانبخشي از صفحه ۱ تا ۹ منتشر شده است.
نام: مقايسه تاثير تمرينات تعادلي، ذهني و ترکيبي بر تعادل مردان سالمند سالم
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تعادل
مقاله تمرينات تعادلي در آب
مقاله تمرينات ذهني
مقاله مردان سالمند

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حسيني سيدسجاد
جناب آقای / سرکار خانم: رستم خاني حسين
جناب آقای / سرکار خانم: نقي لو ذبيح اله
جناب آقای / سرکار خانم: لطفي نويد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: از آن جايي که حفظ تعادل [۱] يکي از شاخص هاي تعيين استقلال افراد سالمند به شمار مي رود، بررسي و تشخيص عوامل موثر بر تغييرات تعادل بويژه اثرات انواع قراردادهاي [۲] تمرين ورزشي بر تعادل از موضوعات قابل بررسي است که مورد توجه محققان قرار گرفته است. هدف مطالعه حاضر بررسي مقايسه اي اثر تمرينات تعادلي در آب، تمرينات ذهني و تمرينات ترکيبي (ذهني و تعادلي در آب) بر تعادل مردان سالمند سالم بود.
مواد و روش ها: تعداد ۱۲۰ نفر از سالمندان، سن ۱۴٫۱۴± ۶۵٫۰۷سال، وزن ۳٫۳۱±۷۱٫۸۶ کيلوگرم و قد ۳٫۵۷±۱۷۳٫۲ سانتي متر، انتخاب و به صورت تصادفي در ۴ گروه گروه اول تمرينات تعادلي در آب (۳۰ نفر)، گروه دوم تمرينات ذهني (۳۰ نفر)، گروه سوم تمرين ترکيبي تعادلي در آب و تمرين ذهني (۳۰ نفر)، گروه چهارم بدون تمرين يا کنترل (۳۰ نفر) طبقه بندي شدند. براي برآورد تعادل آزمودني ها از آزمون Y[3] در سه جهت استفاده شد. سپس در مورد گروه تمريني تعادلي در آب، تمرينات در آب با هدف افزايش تعادل آزمودني ها به مدت شش هفته و هر هفته به مدت سه جلسه و هر جلسه به مدت يک ساعت انجام شد. در مورد گروه تمرينات ذهني مدت تمرين ذهني در هر جلسه ۱۵ دقيقه و طول دوره مشابه گروه اول بود. در مورد گروه تمرين ترکيبي تعادلي در آب و تمرينات ذهني، آزمودني ها ترکيبي از تمرينات دو گروه قبل را انجام دادند. براي تجزيه و تحليل آماري داده هاي خام از آزمون هاي آمار توصيفي، t همبسته، ANOVA و آزمون تعقيبي توكي (p≤۰٫۰۵) استفاده شد.
يافته ها: نتايح نشانگر افزايش فاصله دستيابي آزمودني هاي سه گروه تمريني پس از دوره تمرين بود. ليکن در مقايسه بين گروهها بر اساس مقادير دامنه اختلاف فاصله دستيابي قبل و بعد از اعمال تمرينات که اندازه دقيق تري از تاثير انواع تمرينات را بر تعادل فراهم مي کند، مشاهده مي شود که در هر سه جهت آزمون Y بيشترين افزايش فاصله دستيابي پس از اعمال دوره تمرين مربوط به گروه تمرينات تركيبي است.
بحث و نتيجه گيري: نتايج تحقيق حاضر در توافق با يافته هاي قبلي نشانگر تاثير معني دار اجراي يک دوره تمرين ورزشي بر بهبود تعادل بود. دلاليل احتمالي افزايش تعادل در نتيجه تمرين شامل افزايش قدرت اندام تحتاني آزمودني ها، تسهيل در هدايت عصبي عضلاني، افزايش سينرژي عضلاني، اعمال فشار بر سيستم عصبي عضلاني و مهار فرايند خودبخودي مي باشد. با توجه به يافته هاي تحقيق حاضر مي توان پيشنهاد کرد که در طراحي برنامه هاي آمادگي جسماني ويژه سالمندان به تمرينات در آب و تمرينات ذهني توجه خاص شود.