مقاله مقايسه تاثير مصرف سوکرالفات و رانيتيدين بر تحمل گاواژ در بيماران بستري در بخش مراقبتهاي ويژه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشكي ارتش جمهوري اسلامي ايران (annals of military and health sciences research) از صفحه ۱۲۶ تا ۱۳۱ منتشر شده است.
نام: مقايسه تاثير مصرف سوکرالفات و رانيتيدين بر تحمل گاواژ در بيماران بستري در بخش مراقبتهاي ويژه
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گاواژ
مقاله سوکرالفات
مقاله رانيتيدين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حجت مهراب
جناب آقای / سرکار خانم: رفيعي محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: كارگر جلال

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: استراحت مطلق دستگاه گوارش منجر به آتروفي و تخريب مخاط رودهاي ميشود، در واقع مخاط روده ها جهت فراهم آوردن احتياجات غذايي خود تکيه بر مواد غذايي موجود در لومن روده ها دارند. اهميت استفاده از روشهاي مختلف دارويي جهت مقابله با زخم ناشي از تنش يا استرس اولسر (Stress ulcer) در بيماران بستري در بخش مراقبتهاي ويژه در مطالعات مختلف مورد تاکيد قرار گرفته است، مطالعه حاضر به منظور بررسي تاثير اين داروها بر روند تحمل گاواژ مواد غذايي در اين بيماران صورت گرفت.
مواد و روش ها: در يک مطالعه کارآزمايي باليني دو سوکور با کد اخلاق ۱۰۱۸ در سال ۸۶-۱۳۸۵ در بخش مراقبتهاي ويژه بيمارستان امام رضا (ع) دانشگاه علوم پزشکي آجا تعداد ۵۰ بيمار داراي لوله تغذيه بيني – معدهاي (Nasogastric tube) جهت مقابله با استرس اولسر بطور تصادفي به دو گروه ۲۵ نفري دريافت کننده قرص سوکرالفات با دوز ۱ گرم هر ۶ ساعت و گروه دريافت کننده آمپول رانيتيدين با دوز ۵۰ ميلي گرم هر ۸ ساعت به صورت وريدي تقسيم شدند. انجام گاواژ به صورت متناوب (Intermittentn) و به شکل هر ۶ ساعت يکبار انجام مي شد. جهت ارزيابي يکنواختي وضعيت دو گروه قبل از شروع درمان متغيرهاي دموگرافيک و اسکور آپاچي (APACHE II score) II و (Therapeutic Intervention Score System: TISS) که (شامل کليه عوامل مداخله گر در مطالعه ميشود) مورد مقايسه قرار گرفتند و جهت ارزيابي تاثير دو دارو بعد از سه روز از شروع درمان متغيرهاي تعداد موارد رخداد اسهال (Diarrhea) و تهوع (Emesis) و تعداد موارد حجم باقيمانده معده اي (Gastric retention) بيش از ۲۵۰ سي سي در ۶ ساعت بعداز گاواژ، در دو گروه ثبت شدند. يافته ها با استفاده از نرم افزار SPSS 13 و آزمونهاي آماري کاي – دو، تي استيونت و تست دقيق فيشر و من- ويتني U مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته و به صورت ميانگين ± خطاي استاندارد بيان گرديدهاند و P<0.05 معني دار محسوب شد. اين مطالعه برگرفته از پايان نامه دانشجويي مي باشد.
يافته ها: خصوصيات دموگرافيک سن، جنس و وزن در دو گروه يکسان بود (P>0.05). تعداد موارد حجم باقيمانده معده اي بيش از ۲۵۰ ميلي ليتر در طي مدت ۶ ساعت گاواژ به روش متناوب، در گروه رانيتيدين بيشتراز گروه سوکرالفات بود (P<0.05).
بحث و نتيجه گيري: نتايج حاصل از اين تحقيق نشان داد که در بيماران بستري در بخش مراقبت هاي ويژه که تغذيه آنها بوسيله گاواژ و از طريق يک لوله بيني- معدهاي انجام ميشود، در صورت نياز به پروفيلاکسي در برابر استرس اولسر، بهتر است از دارويي استفاده کرد که تاثير سوء کمتري بر تحمل گاواژ توسط بيماران داشته باشد که در اين مطالعه سوکرالفات قابل پذيرش تراز رانيتيدين بود.