مقاله مقايسه تداوم استفاده از دپوپروورا و سيکلوفم ودلايل عدم تداوم آن ها در خانه هاي بهداشت استان آذربايجان شرقي ۱۳۸۸ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله پرستاري و مامايي از صفحه ۲۲ تا ۳۰ منتشر شده است.
نام: مقايسه تداوم استفاده از دپوپروورا و سيکلوفم ودلايل عدم تداوم آن ها در خانه هاي بهداشت استان آذربايجان شرقي ۱۳۸۸
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تداوم
مقاله دپوپروورا
مقاله سيکلوفم
مقاله تنظيم خانواده

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كمالي فرد مهين
جناب آقای / سرکار خانم: محمدعلي زاده سكينه
جناب آقای / سرکار خانم: صادقي همايون
جناب آقای / سرکار خانم: حسن زاده رباب

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: دپوپروورا و سيکلوفم تنها روش هاي هورموني تزريقي قابل دسترس در سيستم بهداشتي بخش دولتي ايران هستند که توسط ۲٫۶ درصد زنان واجد شرايط استفاده مي شوند. سيکلوفم از سال ۱۳۸۶ وارد سيستم بهداشتي دولتي ايران شده ولي هيچ مطالعه اي در مورد تداوم آن در ايران منتشر نشده است و تمام مطالعات منتشر شده در مورد دپو پروورا در مراکز بهداشتي و درماني شهري انجام شده است، بنابراين در اين مطالعه بر آن شديم تداوم و دلايل عدم تداوم اين دو روش را در خانه هاي بهداشت استان آذربايجان شرقي با هم مقايسه کنيم.
مواد و روشها: اين مطالعه يک بررسي کوهورت گذشته نگر است که بر روي ۴۲۲ زني که ۲۴ – ۱۲ ماه قبل از زمان نمونه گيري اولين دوز آمپول هاي دپوپروورا (۲۲۰ نفر) يا سيکلوفم (۲۰۲ نفر) را در خانه هاي بهداشت استان آذربايجان شرقي دريافت کرده بودند، انجام شد. ابزارگردآوري داده ها شامل پرسشنامه  بود که با مصاحبه با خود فرد و بررسي پرونده وي تکميل و اطلاعات بدست آمده در نرم افزار آماري SPSSver13  و با استفاده از آزمون هاي آماري کاي دو و کاپلان ماير مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: ميانگين سني افراد مورد بررسي ۳۳±۷٫۰ سال بود، ۱۰ درصد آن ها تحصيلات دبيرستاني يا بالاتر داشتند، ۹۲٫۵ درصد آن ها خانه دار بودند. ميزان تداوم سيکلوفم در طي ۲۴ ماه اول به طور معني داري کمتر از دپوپروورا بود (P<0.001). ميزان تداوم ۳، ۶، ۹ و ۱۲ ماهه براي سيکلوفم به ترتيب ۵۶، ۳۷، ۳۰ و ۲۷ درصد و براي دپوپروورا ۷۵، ۵۹، ۴۸ و ۴۲ درصد بود. تغييرات قاعدگي به عنوان علت  ترکيبي (۸۴٫۵% براي دپوپروورا و ۷۲% براي سيکلوفم، P=0.008) و قطع قاعدگي به عنوان علت انفرادي (به ترتيب ۵۰% و ۲۲%، P<0.001) به عنوان مهم ترين علت قطع در هر دو گروه گزارش شد ولي فراواني آن ها در گروه دپوپروورا به طور معني داري بيش از گروه سيکلوفم بود.
بحث و نتيجه گيري: ميزان تداوم سيکلوفم به طور معني داري کمتر از دپوپروورا بود (P<0.001) با توجه به پايين بودن نسبي ميزان تداوم اين روش ها در مقايسه با مطالعات انجام گرفته در ساير کشورها و اينکه در هر دو گروه دليل اصلي عدم تداوم تغييرات قاعدگي بويژه قطع قاعدگي و لکه بيني بود و اين عوارض زيان بار نيستند، کادر بهداشتي مي توانند با مشاوره و آموزش مناسب به زنان استفاده کننده از اين روش ها، در بالا بردن تداوم اين روش ها کمک نمايند.