مقاله ميزان بقاي بيماران مبتلا به آدنوکارسينوماي معده در شهر يزد که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در مجله پزشكي كوثر از صفحه ۳۹ تا ۴۴ منتشر شده است.
نام: ميزان بقاي بيماران مبتلا به آدنوکارسينوماي معده در شهر يزد
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بقا
مقاله سرطان معده
مقاله آدنوکارسينوما
مقاله نئوادجوانت
مقاله شيمي- پرتودرماني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اخوان علي
جناب آقای / سرکار خانم: بشردوست نصراله
جناب آقای / سرکار خانم: مقيمي منصور
جناب آقای / سرکار خانم: سيف الديني آزاده
جناب آقای / سرکار خانم: صالحي محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اهداف: سرطان معده يکي از شايع ترين سرطان ها در ايران و از مهم ترين علل مرگ ناشي از سرطان است. با وجود پيشرفت هاي درماني اين بيماري همچنان موجب ميزان بالايي از مرگ و مير مي شود و در مورد نحوه درمان بيماران بحث هاي گسترده اي در دنيا وجود دارد. اين مطالعه با هدف بررسي فاکتورهاي موثر در پيش آگهي و ميزان بقا و تاثير درمان ها در ميزان بقاي بيماران مبتلا به آدنوکارسينوماي معده انجام شد.
مواد و روش ها: اين مطالعه تحليلي و از نوع گزارش موارد روي ۴۷ بيمار مبتلا به آدنوکارسينوماي معده و يا کارديا مراجعه کننده به مرکز پرتودرماني شهيد رمضان زاده يزد در سال هاي ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۸ که به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند، انجام شد. اطلاعات مورد نياز از پرونده بيماران استخراج و پيگيري بيماران با تماس تلفني انجام شد. براي تحليل داده ها از نرم افزار SPSS 13 و منحني کاپلان ماير استفاده شد.
يافته ها: بقاي دوساله بيماران ۵۰% و بقاي سه ساله حدود ۳۰% و ميانگين بقا ۲۹٫۹ ماه و ميانگين بقا بدون بيماري ۱۲٫۹۵ ماه بود. بقا ارتباط معني داري با مرحله بيماري (p=0.46) و درمان انجام شده (p=0.027) و حاشيه جراحي داشت. بهترين بقا از آن بيماراني بود که ترکيبي از جراحي، شيمي درماني و پرتودرماني دريافت کرده بودند. بقا با نوع آدنوکارسينوم، محل تومور و درجه تومور و نوع رژيم شيمي درماني ارتباط نداشت.
نتيجه گيري: سن، جنس، نوع جراحي انجام شده، محل تومور، درجه تومور و نوع شيمي درماني بر بقا موثر نيستند. مرحله بيماري، نوع درمان انجام شده و حاشيه جراحي بر بقاي بيماران موثرند. به نظر مي رسد ترکيبي از جراحي، شيمي درماني و پرتودرماني بيشترين تاثير را بر بقاي بيماران بگذارد.