مقاله «ناي نيايش در نيستان آفرينش» که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در عرفان اسلامي (اديان و عرفان) از صفحه ۶۵ تا ۹۳ منتشر شده است.
نام: «ناي نيايش در نيستان آفرينش»
این مقاله دارای ۲۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله نيايش
مقاله خداوند
مقاله عشق
مقاله انسان
مقاله آرامش
مقاله روح

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شادمنامن محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
از نظر مولوي، پرورگار متعال خير محض است، انساني كه در سير صعودي معنوي قرار مي گيرد خير محض را مي ستايد. او عشق معبود لايتناهي را شعله اي مي داند كه هر چيزي جز معشوق را در نظر نيايشگر مي سوزاند. مولوي نيايش را توفيق الهي مي داند و هر دعايي را مستلزم داشتن شايستگي نيايشگر براي آن مي داند و اعتقاد دارد كه فطرت روح انساني با توحيد الهي سازگار است، نبايد آنرا در قيد و بند ما سوي الله گذاشت. از منظر او همه مخلوقات جهان به نوعي در نيايشند.
صد كتاب ار هست جز يك باب نيست                      صد جهت را قصد جز محراب نيست
از منظر مولوي ذكر، فكر را بالا مي برد و عشق، باعث ذکر و نيايش مي شود و انسان در صورت اتصال به درياي لطف حق، صفت الهي پيدا مي كند و در نتيجه آرامش مي يابد و به نهايت فراغت مي رسد.