مقاله نقش آمادگي بدني بر پاسخ عوامل التهابي افراد سالم و مبتلا به سندروم سوخت و سازي پس از فعاليت ورزشي درمانده ساز که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در المپيك از صفحه ۱۶۱ تا ۱۷۴ منتشر شده است.
نام: نقش آمادگي بدني بر پاسخ عوامل التهابي افراد سالم و مبتلا به سندروم سوخت و سازي پس از فعاليت ورزشي درمانده ساز
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله التهاب
مقاله سندروم سوخت و سازي
مقاله فعاليت ورزشي درمانده ساز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: گاييني عباسعلي
جناب آقای / سرکار خانم: هاشمي نصيبه
جناب آقای / سرکار خانم: كردي محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: عباسي داوود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
پژوهش حاضر به منظور بررسي تاثير يک جلسه فعاليت ورزشي درمانده ساز بر عوامل التهابي (CRP و IL-6) افراد مبتلا به سندروم سوخت و سازي و افراد سالم با ميزان گوناگون آمادگي قلبي – تنفسي و مقايسه آنها با يکديگر انجام شد. جامعه آماري ۱۶ مردان سالم و ۱۶ مرد مبتلا به سندروم سوخت و سازي شهرستان اسلامشهر بودند، که با استفاده از آزمون بروس و تعيين ميزان آمادگي قلبي – تنفسي به دو گروه ۸ نفره با آمادگي قلبي – تنفسي پايين و متوسط تقسيم شدند (VO, peak بين ۵ تا ۸ مت آمادگي قلبي – تنفسي پايين و بالاتر از ۸ مت آمادگي قلبي – تنفسي متوسط در نظر گرفته شد). ميانگين سني افراد نمونه ۳۳٫۱۲±۳٫۱۸ سال، ميانگين قد ۱۶۹٫۶۶±۵٫۹۱ سانتي متر، ميانگين وزن ۸۵٫۵۸±۱۶٫۴ کيلوگرم و ميانگين شاخص توده بدن ۳۰٫۳۱±۵٫۷۳ کيلوگرم بر متر مربع بود. افراد مبتلا به سندرم سوخت و سازي بر اساس معيارهاي انجمن بين المللي دريافت شناسايي شدند. آزمودني ها در يک جلسه فعاليت ورزشي درمانده ساز شامل انجام آزمون بروس روي دستگاه تردميل شرکت کردند. نمونه خوني مرحله اول، قبل از اجراي فعاليت ورزشي و پس از ۱۵ دقيقه نشستن، مرحله دوم بلافاصله پس از فعاليت، و مرحله سوم ۳۰ دقيقه پس از فعاليت از آنها گرفته شد. تجزيه و تحليل يافته هاي پژوهش با استفاده از آزمون ANOVA با اندازه گيري هاي مکرر و آزمون تعقيبي توکي انجام شد. ميزان CRP بلافاصله پس از فعاليت وزشي تنها در گروه مبتلا به سندروم سوخت و سازي با آمادگي قلبي – تنفسي پايين افزايش يافت و تا نيم ساعت پس از فعاليت ورزشي به سطح اوليه قبل از تمرين برنگشت. همچنين، ميزان IL-6 بلافاصله پس از فعاليت ورزشي در هيچ يک از گروه ها تفاوت معناداري نسبت به حالت استراحت نداشت، اما ۳۰ دقيقه پس از فعاليت ورزشي، نسبت به زمان استراحت کاهش معناداري داشت. نتايج اين مطالعه نشان داد ميزان استراحتي CRP در افراد مبتلا به سندروم سوخت و سازي بالاست که از طريق فعاليت ورزشي درمانده ساز درافراد مبتلا به سندروم سوخت و سازي با آمادگي قلبي – تنفسي پايين تشديد مي شود. همچنين، نتايج نشان داد تغيير غلظت IL-6 در پاسخ به يک جلسه فعاليت ورزشي درمانده ساز، احتمالا به عوامل گوناگوني از جمله شدت و مدت فعاليت ورزشي، محتواي گليکوژن عضلات، و سازوکارهاي موضعي در عضلات بستگي دارد.