مقاله نماد و جايگاه آن در بلاغت فارسي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در شعر پژوهي (بوستان ادب – علوم اجتماعي و انساني ) از صفحه ۱ تا ۳۰ منتشر شده است.
نام: نماد و جايگاه آن در بلاغت فارسي
این مقاله دارای ۳۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بلاغت
مقاله نماد
مقاله بيان صورت تجلي
مقاله معاني
مقاله فراحقيقي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آقاحسيني حسين
جناب آقای / سرکار خانم: خسروي اشرف

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
ساختار سنتي بلاغت فارسي محدوديت هايي دارد که اصلاح و بازنگري را در آن ضروري مي نمايد. متقدمان معمولا بلاغت را به سه حوزه معاني، بيان و بديع تقسيم کرده اند و هريک از آن ها را به بخش هايي محدود ساخته و تعاريفي براي آن ها ارايه داده اند. متاخرين علماي بلاغت نيز اغلب از آنان پيروي کرده اند و همين تقسيم بندي و تعاريف را پذيرفته اند. کاربرد اين تقسيم بندي و مصداق يابي آن در آثار مختلف ادبي با مشکلات و محدوديت هايي روبه روست و در اين آثار، نمونه ها و مواردي ديده مي شود که در ساختار و دسته بندي هاي سنتي جاي نمي گيرد و نيازمند حوزه ها و دسته هاي جديدي است که لزوم بازنگري در علم بلاغت را يادآور مي شود. يکي از موضوعاتي که در اين زمينه کارآمد و کارساز است، مشخص کردن جايگاه نماد در بلاغت و ارايه تعريفي مناسب با اين حوزه، براي آن است. نماد و نمادگرايي همان گونه که در اسطوره شناسي، روان کاوي، هنر، جامعه شناسي، عرفان و ساير حوزه ها تعريف شده و تحولات زيادي ايجاد کرده است، در بلاغت نيز مي تواند موجب دگرگوني هاي زيادي شود و بستري مناسب براي پژوهش هاي جديد شود و پويايي و تحرک خاصي در اين علم به وجود آورد. در اين مقاله، نماد به عنوان يکي از صورت هاي بيان که فراتر از صور خيال قرار مي گيرد، تعريف شده و جايگاه آن در حوزه بيان به عنوان صورت تجلي مشخص مي گردد. همچنين به جايگاه آن در علم معاني به عنوان صورتي فراتر از حقيقت و مجاز و فراتر از ايجاز و اطناب اشاره مي شود.