مقاله پيدايش نقوش حجمي در سفالگري و ارتباط آن با تغييرات فرهنگي در گذر از عصر مفرغ به عصر آهن در ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۸ در پيام باستان شناس از صفحه ۱ تا ۳۲ منتشر شده است.
نام: پيدايش نقوش حجمي در سفالگري و ارتباط آن با تغييرات فرهنگي در گذر از عصر مفرغ به عصر آهن در ايران
این مقاله دارای ۳۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سفال
مقاله نقوش حجمي
مقاله تغييرات فرهنگي
مقاله عصر مفرغ
مقاله عصر آهن
مقاله گونه شناسي
مقاله طبقه بندي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ولي پور حميدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: مصطفي پور ايمان
جناب آقای / سرکار خانم: داوودي حسين
جناب آقای / سرکار خانم: چايچي اميرخيز احمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
يکي از اهداف پژوهش هاي باستان شناختي مطالعه تغييرات فرهنگي است و در اين رابطه بررسي و تجزيه و تحليل فرهنگ مادي گذشته از اهميت ويژه اي برخوردار است. معمولا فرض بر اين است که تغييرات فرهنگي در مواد باستان شناختي نمود پيدا مي کنند. در اين زمينه مي توان به رواج فرمها و گونه هاي خاص سفالي در پيش از تاريخ اشاره کرد که همواره سوالات فراواني را ايجاد نموده است. آيا بين رواج اين گونه ها و تغييرات فرهنگي آن دوره ارتباطي وجود دارد؟ آيا اين گونه هاي تازه ريشه در سنت هاي فرهنگي گذشته دارند و محصول پيشرفتهاي تکنيکي طي زمان هستند يا با ورود اقوام جديد در ارتباطند؟ در هزاره سوم پيش از ميلاد سنت طولاني نقاش روي سفال منسوخ و انديشه ايجاد نقش به صورت حجمي جايگزين آن مي شود. در طول هزاره دوم پيش از ميلاد اين سنت تازه، رواج بيشتري پيدا مي کند و به عنوان شيوه اي نو در تزيين مطرح مي گردد. همزمان با آن انديشه ديگري که ساخت ظروف به شکل حيوانات است ـ يا ظروف حجمي ـ رايج مي گردد. در اين مقاله، به طبقه بندي و تجزيه و تحليل مجموعه اي از سفال هاي داراي نقوش حجمي پرداخته ايم. با جمع آوري مجموعه اي در حدود ۵۰۰ نمونه سفال با نقش حجمي، تنها آن دسته از سفال هايي که داراي نقوش حجمي حيواني، انساني يا نقوش خاص بودند؛ انتخاب شده اند. ساير نمونه ها را مي توان تحت عنوان نقوش برجسته هندسي مورد مطالعه قرار داد. مجموعه مورد مطالعه در اين مقاله شامل ۹۵ نمونه سفال با نقوش حجمي است. عليرغم اينکه قديمي ترين نمونه اين مجموعه به هزاره پنجم پيش از ميلاد تاريخگذاري شده است؛ اما با توجه به آمار مربوط به نمونه ها، شکل گيري اين انديشه به هزاره هاي چهارم و سوم پ م مي رسد و رواج اصلي اين گونه در طول هزاره هاي دوم و اول پ م بوده است. بنابراين علاوه بر اينکه اين نوع سفال ريشه در سنتهاي فرهنگي گذشته دارد؛ اما با توجه به رواج آن در طول هزاره هاي دوم و اول پ م با تحولات فرهنگي اين دوران مي تواند مرتبط باشد.