مقاله پيشينه مباني سوررئاليسم در ادبيات عرفاني که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در متن پژوهي ادبي (زبان و ادب پارسي) از صفحه ۸۳ تا ۱۰۰ منتشر شده است.
نام: پيشينه مباني سوررئاليسم در ادبيات عرفاني
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله عرفان
مقاله سوررئاليسم
مقاله شطح
مقاله بيخودي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مشتاق مهر رحمان
جناب آقای / سرکار خانم: دستمالچي ويدا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سوررئاليسم با بزرگ ترين هدفش – رسيدن به حقيقت برتر و فراواقعيت از طريق امور ذهني و روحي، غيرمادي و غيرعيني – پديده اي است که در اروپا سابقه اي بيش از يک قرن ندارد. اصول و برنامه هاي سوررئاليسم از جمله عقل گريزي و نگارش خودکار – که دستاوردهاي آن ها به عنوان پيک و پيام ناخودآگاه و حقيقت مطلق مطرح مي شود – به شکلي بسيار کامل و گسترده، هرچند با تفاوت هايي عميق و اساسي، در ادبيات عرفاني قابل مشاهده است. عرفاي ايراني در جذبات و حالات بيخودي، گفته ها و نوشته هايي از خود به جا گذاشته اند که ميزان دخالت عقل و اراده در صدور آن ها اغلب هيچ يا ناچيز است. اين سخنان که به «شطحيات» معروف اند، در آثار عرفاي بزرگي چون بها ولد، مولوي و شمس وجود دارند که مي توانند منبعي غني از متون سوررئاليستي قلمداد شوند.