مقاله کاهش درد آفت هاي دهاني مينور با استفاده از يک جلسه تابش غير تخريبي ليزر دي اکسيد کربن (Non-ablative CO2 Laser Therapy, NACLT) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۸ در ليزر پزشكي از صفحه ۵ تا ۱۱ منتشر شده است.
نام: کاهش درد آفت هاي دهاني مينور با استفاده از يک جلسه تابش غير تخريبي ليزر دي اکسيد کربن (Non-ablative CO2 Laser Therapy, NACLT)
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله NACLT
مقاله آفت دهاني مينور
مقاله تسکين درد
مقاله معيار اندازه گيري چشمي VAS

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: زند نسرين
جناب آقای / سرکار خانم: عطايي فشتمي ليلا
جناب آقای / سرکار خانم: فاتح محسن
جناب آقای / سرکار خانم: اسماعيلي جاويد غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: فاطمي سيدمصطفي
جناب آقای / سرکار خانم: علي ‌نقي زاده محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: اربابي کلاته فاطمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: اين کارآزمايي باليني تصادفي شده به منظور بررسي اثر تابش يک جلسه ليزر کربن دي اکسيد غير تخريبي (Non-ablative CO2 Laser Therapy, NACLT) براي تسکين درد آفت هاي دهاني راجعه مينور (minor recurrent aphthous stomatitis miRAS) به عنوان نمونه زخم هاي دهاني دردناک طرح ريزي و اجرا گرديد.
مواد و روشها: ۱۵ بيمار مبتلا به miRAS با ۳۰ ضايعه آفت دهاني مينور، بعد از انطباق با معيارهاي ورود و خروج طرح، به اين مطالعه وارد شدند. در هر بيمار يک ضايعه بصورت تصادفي (random allocation) به عنوان ليزر و ضايعه ديگر به عنوان پلاسبو در نظر گرفته شد. قبل از ليزر درماني، بر روي هر دو ضايعه ليزر و کنترل، يک لايه ژل شفاف با محتواي بالاي آب و بدون خاصيت بي حس کنندگي قرار داده شد. بر روي ضايعات گروه پلاسبو از ليزر خاموش استفاده گرديد. در مورد ضايعات گروه ليزر، از ليزر CO2 موج پيوسته (continuous wave) با توان ۱W با قطر حدود ۲ ميلي متر استفاده شد. از بيماران درخواست گرديد که شدت درد ايديوپاتيک و تماسي ضايعات گروه ليزر و کنترل را قبل از تابش ليزر، بلافاصله بعد از آن و نيز در ساعات پيگيري يعني ساعات ۴، ۸، ۱۲، ۲۴، ۴۸، ۷۲ و ۹۶ ساعت بعد از ليزر، بر اساس سيستم درجه بندي چشمي (Visual analogue scale VAS) بيان نمايند.
نتايج: بلافاصله بعد از ليزر درماني، کاهش شدت درد ايديوپاتيک و تماسي در ضايعات گروه ليزر بصورت قابل توجهي بيشتر از ضايعات گروه پلاسبو بود (P<0.001). تفاوت شدت درد، در ضايعات گروه پلاسبو و ليزر در زمان هاي پيگيري بعدي همچنان معني دار بود (P<0.001). تابش ليزر، با درد، سوزش و احساس گرما همراه نبود و هيچ نيازي به بي حسي موضعي وجود نداشت. پس از تابش ليزر، هيچ نوع عوارض قابل مشاهده اي از جمله تخريب بافتي، زخم و يا حتي اريتم ايجاد نشد. نتايج توان سنجي (powermetery) و دماسنجي (thermometry) مويد کم توان بودن تابش ليزر با روش NACLT بود.
نتيجه گيري: نتايج اين کارآزمايي باليني تصادفي شده، نشان داد که با تابش نور ليزر CO2، از وراي يک ژل شفاف با محتواي زياد آب و فاقد اثر بيحسي، مي توان از آن به عنوان يک سيستم ليزر کم توان و غير تخريبي (non ablative, low power laser) جهت تسکين فوري و چشمگير درد آفت هاي دهاني راجعه بدون عوارض جانبي قابل مشاهده استفاده نمود.