سال انتشار: ۱۳۷۵

محل انتشار: اولین همایش مراکز تحقیق و توسعه صنایع و معادن

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

علی مولوی – شرکت سرم سازی ثامن

چکیده:

هم اکنون دیالیز صفاقی یک فرم تثبیت شده درمان در مرحله اخر نارسائی کلیه است که تاریخچه شروع آن به صد سال پیش بر می گردد، عصر مدرن دیالیز صفاقی از سالهای پس از ۱۹۵۰ شروع شده است. با این حال علیرغم پیشرفت های زیادی که در این زمینه انجام شده است مانند سیلیکون های دائمی، استفاده از آن برای مدتها محدود مانده بود. علت آن را باید در نداشتن جایگاه مناسب دیالیز صفاقی متناوب IPD دانست.
زمانی که محققین مفهوم دیالیز صفاقی قابل حمل را تعریف کردند، نگرش افراد نسبت به این امر دگرگونو روش دیالیز صفاقی دائم یا CAPD مورد توجه قرار گرفت.
این تکنیک بر عکس IPD با سرعت پیشرفت کرد و تقریبا مورد قبول جهانی واقع شد به صورتیکه تا اواخر سال ۱۹۸۹ در حدود ۱۳ درصد از بیماران دیالیزی جهانتحت درمان با این روش قرار گرفتند. در ۱۵ سال اخیر تغییرات زیادی در حوزه دیالیز صفاقی رخ داده و در حال حاضر درک بهتری از اساس آناتومیک و فیزیولوژیک و عملکرد صفاقی همچون یک غشا تصفیه کننده وجود دارد وبا توجه به مشکلات همودیالیز تمایل استفاده از این روش گسترش یافته است.