سال انتشار: ۱۳۸۲

محل انتشار: سومین همایش بین المللی بهینه سازی مصرف سوخت در ساختمان

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

نیلوفر محمودی – دانشجوی دکتری معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، گروه معماری و شهر سازی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین
سیدمجید مفیدی – Ph.D., Ma.U.D., Ma.Arch., Sp./Energy دانشگاه علم و صنعت ، دانشکده معماری و شهرسازی

چکیده:

این مقاله ساباط را به عنوان یکی از عناصر شاخص در فضای باز شهری مناطق گرم و خشک، مورد بررسی و تحلیل فرار می دهد. این عنصر مهم یکی از دست آوردهای معماری و طراحی شهری ایران است که متاثر از اقلیم، سازه و مولفه های فرهنگی و اجتماعی بوده است. ویژگی های خاص و چند جانبه ساباط، پیشبرد هم زمان بسیاری از اهداف بوده است. توجه به نیازهای زیستی انسان و فراهم آوردن شرایط آسایش، جنبه ای از طراحی اقلیمی است که در روزکاران گذشته دستمایه اصلی معماری بوده است. آنچه طراحی اقلیمی را پایدار می سازد، لحاظ نمودن عرصه های متفاوت معماری و ارایه راهکاری است که برآورنده بسیاری از نیارهای انسان باشد، و مسلما نقطه اوج هنر زمانی است که با یک راه حل چند نیاز برآورده شود.