سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

محمودرضا طباطبایی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری کشور

چکیده:

در اغلب پروژههای تحقیقاتی و یا اجرائی مرتبط با آب و خاک، مدل ارتفاعی رقومی زمین(DEM) از اهمیت ویژهای برخوردار بوده و به دفعات مورد استفاده قرار می گیرد . ناکافی بودن عوارض ارتفاعی در نقشه های توپوگرافی خصوصا در مناطق مسطح، از جمله عمده ترین مشکلات در زمینه تولید DEM می باشد . روش های مختلفی برای اصلاح DEMطراحی شده است . در این زمینه Ferdi Hellweger(1997) روشی را طراحی نموده، که قادر است با کاهش ارتفاع در لایه رقومی ارتفاعی زمین ( در محل شبکه آبراهه ای حوضه ) ، ضمن اصلاح آن، شبکه آبراههای جدیدی منطبق با الگوی جریان آب در حوضه تولید نماید . Anh و (۲۰۰۴) Trung ، با استفاده از GIS و نقاط کنترلی برداشت شده توسط GPS اقدام به اصلاح DEM منتج شده
از تصاویر ماهوارهای ASTER نمودند . (۱۹۸۱) Hannah ، الگوریتمهائی را برای ارزیابی خطاهای DEM ارائه نمود . مبنای اصلی این الگوریتمها، بر اساس مقایسه ارتفاع نقاط موجود در DEM با مقادیر بدست آمده از میانیابی نقاط ارتفاعی همسایگان آنها بود .(۱۹۸۴) Markو O’Callaghan ، از فیلترهای مکانی جهت تصحیحخطاهای سیستماتیک و تصادفی موجود در DEM استفاده نمودند . در این فیلترها، میانگین ارتفاع ۸ سلول اطراف سلول مرکزی محاسبه و سپس بجای ارتفاع سلول مرکزی جایگزین می شود . در مجموع، عمده روشهای ذکر شده متکی بر اصلاح DEM پس از تولید آن می باشد . در مدل طراحی شده در این تحقیق، این امکان فراهم شده است که بدون صرف هزینه، با تولید نقاط ارتفاعی بیشتر، دقتDEM در مرحله تولید افزایش یابد که در نتیجه آن، حجم زیادی ازپردازشهای اصلاحی بعدی کاهش می یابد .