سال انتشار: ۱۳۹۴
محل انتشار: دهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران
تعداد صفحات: ۸
نویسنده(ها):
محمدصادق کاظمیان – دانشجوی دکتری سازه، دانشکدهی مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
هاشم جهانگیر – دانشجوی دکتری سازه، دانشکدهی مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
منصور قله نوی – دانشیار گروه عمران، دانشکدهی مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:
راهکاری برای آسیبیابی سازههای خرپایی در این مقاله ارائه میشود. این روش برپایهی کمینهسازی تفاوت میان پاسخهای اندازهگیری شدهی سازهی آسیبدیده و پاسخهای بهدست آمده از الگوی تحلیلی آن است. در این فن، از پاسخهای ایستای سازه بهرهجویی میشود. شیوههای مزبور، برای برآورد خسارت در سازههای خرپایی به حل مسالهی برنامهریزی ناخطی قیددار منجر میشود. خاطرنشان میکند، برنامهریزی درجه دوم پیاپی برای حل مسالهی بهینهسازی بهکار میرود. باید افزود، دستگاههای اندازهگیری پاسخهای سازه دقیق نیستند. به سخن دیگر، پاسخهای اندازهگیری شده خطا دارند. در این مقاله، اثر خطای اندازهگیری بر روی روش ارائه شده بررسی میگردد. برای این کار، شبیهسازی مونت کارلو استفاده میگردد . نتیجهها نشان میدهند روش پیشنهادی در حضور خطاهای ایجاد شده در اندازهگیری دادهها نیز توانایی شناسایی عضوهای آسیبدیده را دارا میباشد.