سال انتشار: ۱۳۹۴
محل انتشار: همایش ملی معماری و شهرسازی ایرانی اسلامی
تعداد صفحات: ۸
نویسنده(ها):
اسماعیل اصغری مرجانلو – کارشناسی ارشد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری – دانشکده جغرافیا و برنامه ریزی – دانشگاه تبریز
میرستار صدرموسوی – استاد دانشگاه گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری – دانشکده جغرافیا و برنامه ریزی – دانشگاه تبریز

چکیده:
در الگوهای جدید برنامه ریزی و مدیریت شهری جهانی ، به مقوله جایگاه سازی و حاکمیت سازی مشارکت اجتماعی و شهروندی در قالب رویکرد حکم روایی با هدف نیل به توسعه پایدار تاکید اساسی شده است.پژوهش حاضر با موضوع :آسیب شناسی مشارکت مردمی در توسعه و پایداری شهری، به دنبال جواب یه این سوال مهم بود که : چه عوامل آشکار و نهانی باعث شکست یا کم قوتی مشارکت های مردمی در کیفیت توسعه شهرها شده و نمی توانند به مطلوبیت های پایداری دست یابند؟ این تحقیق با روش توصیفی – تحلیلی و با روش گرد آوری کتابخانه ای و منابع اینترنتی صورت پذیرفته و یافته ها بیانگر این واقعیت می باشد که ساختار برنامه ریزی های شهری کشور(حاکمیت از بالا)، ناکارآمدی مدیریت شهری ، عدم آموزش و آگاهی دقیق افراد از پیامدها و عواقب مشکلات وجود ، وجود فقر و مشکلات اقتصادی – اجتماعی خانوارها ، نا امنی روانی و امنیتی شهری و نهایتا شعاری سازی ذات مشارکت در سیاستگذاری توسعه شهری، می توانند عوامل کاهش دهنده ی انگیزه ی مشارکت و همکاری مردم در اجرایی نمودن مبحث توسعه پایدار در شهرها باشند زیرا مشارکت قلب توسعه پایدار را تشکیل می دهد.