سال انتشار: ۱۳۹۴
محل انتشار: کنفرانس ملی مهندسی معماری، عمران و توسعه کالبدی
تعداد صفحات: ۲۰
نویسنده(ها):
شهرزاد فیروزمکان – دانشجو کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران غرب، گروه معماری، تهران، ایران
سیدعبدالهادی دانشپور – استادیار دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایران

چکیده:
از نظر جغرافیای اجتماعی، تعلق انسان به محیط زندگی زمینه ساز تولید روابط مشترک جمعی است. یکیاز نشانه های محله های قدیمی وجود فضای مشترک از قبیل بازارچه، میدان کوچک، مسجد و.. میانساکنین بوده که در حال حاضر در محله های مدرن این فضاهای عمومی را کمتر مشاهده می کنیم یا باوجود بودن آنها، به دلیل سازماندهی نامناسب و عدم ارتباط مناسب با مخاطبان ناخودآگاه باعث دفعمخاطبین می شوند. امروزه از هم پاشی و کمرنگ شدن محلات باعث کاهش روحیه هم محله ای بودن وکاهش مشارکت شهروندان در توسعه محلات شده است. عامل ضعف دینی و فرهنگی نیز در کاهش روحیهمشارکت تاثیر زیادی داشته است. به این ترتیب شهروندان کمتر در امور شهر بعنوان مکان زندگی جمعیتوجه دارند. هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین کیفیت زندگی شهری، حس تعلق و رضایتمندی میباشد و عوامل موثر برای ایجاد احساس تعلق و افزایش حضورپذیری ساکنین را بررسی میکند. روش اینپژوهش کیفی، توصیفی و تحلیلی است. در این پژوهش اصول و معیارها توسط منابع کتابخانه ای بدستمی آید و پس از تحلیل اطلاعات بدست آمده از طریق روش پیمایشی و تحقیقات میدانی (مصاحبه عمیق باساکنین یکی از محله های تهران و پرسشنامه) با سایت تطبیق داده می شودو در آخر نیز راهکارهایطراحی برای ایجاد احساس تعلق به مکان وافزایش مشارکت شهروندان در امورمحله ای و شهری ارائه می شود.