سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: سومین کنفرانس ملی بهسازی و مقاوم سازی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

بابک دیندار صفا – کارشناس مرکز ملی مقاوم سازی ایران
هادی دلدار – کارشناس مرکز ملی مقاوم سازی ایران
سید حسین هاشمی – کارشناس مرکز ملی مقاوم سازی ایران
جواد میلانی – کارشناس مرکز ملی مقاوم سازی ایران

چکیده:

با توجه به نقش و اهمیت جایگاه تأمین آب شرب و بهداشتی و بالا بردن میزان بهره بری از منابع آب قابل استحصال از یک سو و از سوی دیگر کاهش مشکلات تأسیسات و ابنیه آبی و افزایش عمر کاربری این تأسیسات تهیه، انتقال، توزیع، تصفیه، و ذخیره سازی آب شرب از جایگاه ویژه ای برخوردار است. یکی از دغدغه های اساسی صنعتگران و کاربران کشور حفظ و نگهداری تأسیسات و زیر ساخت های آبی می باشد که هزینه های سنگینی صرف ساخت و بهره برداری از آنها شده است و در مرحله بهره برداری، نگهداری بهینه از آنها از اهمیت خاصی برخوردار است. خوردگی مخازن بیشتر به صورت محیطی می باشد. ترکیبات موجود در آب مانند ترکیب های گوگرد، هیدروژن، دی اکسید کربن و سایر ناخالصی های موجود در عمل تسریع خوردگی بسیار مؤثر است. در این مقاله سعی ب راین است که با توجه به سوابق موجود و تجربیات گذشته نیم نگاهی به بحث خوردگی مخازن ذخیره و نگهداری آب شرب بتنی و فلزی و یا مصالح مرکب صورت پذیرد.