سال انتشار: ۱۳۹۱
محل انتشار: اولین کنفرانس انجمن پیشرانش هوافضایی ایران
تعداد صفحات: ۴
نویسنده(ها):
رضا گلزاریان – کارشناس ارشد فیزیک سازمان فضایی ایران- پژوهشگاه فضایی- پژوهشکده رانشگ
محمد مهدی شفیع – کارشناس ارشد فیزیک، مدیر پروژه سازمان فضایی ایران- پژوهشگاه فضایی- پژو
بیت اله قهرمانی – کارشناس ارشد ، سرپرست پژوهشکده سازمان فضایی ایران- پژوهشگاه فضایی- پژو
حمید قوچی اسگندر – کارشناس مکانیک سازمان فضایی ایران- پژوهشگاه فضایی- پژوهشکده رانشگرها

چکیده:
رانشگرهای لیزر فوتونی (PLT)، رانشگرهایی هستند که میزان رانش (Thrust) فوتونی را با بهره گیری از یک کاواک نوری تشدیدی افزایش می دهند؛ این عمل بواسطه دو آینه نصب شده بین یک جفت فضا پیما صورت می گیرد. در این مقاله با معرفی این رانشگرها و همچنین نسبت رانش به توان (T/P) و میزان ضربه ویژه (Isp) ، مقایسه ای بین رانشگرها صورت گرفته و چیدمان های غیر فعال و غیر تشدیدی نوری مورد بررسی قرار گرفته اند. ضربه ویژه در رانشگرهای مذکور به 10(7)*3 ثانیه میرسد که در نوع خود عدد قابل توجهی محسوب میشود. نسبت رانش به توان در اینجا با استفاده از آینههایی با انعکاس بالا (0/9997=R) به μN/W 1±20 میرسد. بیشینه رانش فوتونی در این رانشگرها می تواند تا 35μN افزایش یابد. رانشگرهای مذکور بازه وسیعی از فعالیتهای فضایی را در برمی گیرند و رانش آنها می تواند کمتر از یک نیوتن، بین یک تا چند کیلو نیوتن و بیش از چند کیلو نیوتن باشد. رانشگرهای با رانش پایین (T<N) با دقت نانومتری قابلیت استفاده در تلسکوپها و رادارها را دارند. رانشگرهای با رانش بالاتر (N<T<kN) توانایی دارند تا بدون پیشران، عملیات تغییر مداری را انجام دهند. همچنین در تراستهای بالاتر (T>kN) این امکان بوجود میآید تا نسبت به دیگر رانشگرهای معمولی، فضا پیما با سرعت بیشتری پرتاب گردد. در مقاله پیش رو به ساختار کلی این رانشگرها پرداخته شده و طرحواره ای از چیدمان آزمایشگاهی این نوع رانش نیز آورده شده است که در آن از یک لیزر با پمپاژ دیودی و ماده فعال Nd:YAG به همراه آینه های با انعکاس بالا استفاده شده است.